Gisteren was mijn laatste bestraling in het UMCG.
22 keer heb ik daar gelegen. Het is bijzonder hoe snel je aan zoiets went.
De mensen achter de balie herkennen me inmiddels. Dat raakt me, want juist daar besef ik hoe belangrijk vriendelijkheid is. Een glimlach kan zoveel verschil maken, zeker als je afhankelijk bent van zorg.
De afgelopen weken waren intens. Angst, spanning, vragen… soms wilde ik het liefst wegrennen.
En toch waren er ook mooie momenten: fijne gesprekken, lachen met degene die met me meeging, kleine lichtpuntjes.
Als je daar rondloopt, zie je hoeveel mensen ziek zijn. Achter ieder gezicht zit een verhaal.
Vroeger keek ik met medelijden naar de afdeling oncologie… nu zit ik er zelf.
Zo betrekkelijk is het leven.
Begin maart 2012 was er nog niets aan de hand, en nu is alles anders. Ik ben stilgezet en ga nadenken over wat echt belangrijk is.
En juist daar weet ik: ik ben niet alleen.
God is mijn schuilplaats, ook nu.
De komende tijd moet mijn lichaam herstellen van de bestralingen. Daarna starten de chemokuren: zes in totaal.
En ja… ik mag een pruik uitzoeken.
Er zullen momenten komen dat ik roep:
“Heer, help.”
Maar ook momenten van dankbaarheid: voor mijn gezin, mijn vrienden, en het nieuwe leven dat op komst is.
Soms trek ik me even terug, even schuilen, even huilen. Dat is goed.
En ik weet:
als ik straks weer ga vliegen,
zullen mijn vleugels sterk zijn…
en gedragen worden door de wind.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten