De viltstiftkruisjes van de bestraling op mijn borst zijn inmiddels weggewassen. Dit traject heb ik zonder al te veel kleerscheuren doorlopen. Bij de afspraak met de radioloog keek ze even verbaasd, voelde mijn borst, hals en oksel en zei: “Smeer je er wat op?” Ik knikte, en ze voegde toe: “Dat kun je zien, het ziet er erg goed uit.” Geen roodheid, geen wondjes, geen droge huid. Verbazend. Dank U Heer, gebed van velen en goed voor jezelf zorgen helpt!
Het is even rustig in mij. Geen ritten naar Groningen, geen stralingen door mijn lijf. Rusten, bijkomen en voorbereiden op de chemo. Het gesprek met de internist is geweest; de eerste chemokuur staat gepland op 6 augustus, om de drie weken, in totaal zes keer. Achttien weken onder zeil.
Op momenten van rust probeer ik me op verschillende manieren zo sterk mogelijk te maken voor de bezem met gif die door mijn lijf zal gaan om eventuele kankercellen weg te vegen. Lichamelijk en geestelijk zal ik er vol in gaan. In de dienst van vanmorgen hoorde ik weer: “God zal altijd voor je zorgen.” Dat is een geruststelling.
Afgelopen vrijdag, 6 juli 2012. Half tien ’s ochtends, ik stap in de auto, heb lekker gedoucht en wil er goed uitzien, want ik ga naar mijn werk. Vandaag geen spijkerbroek, maar een rokje, en make-up doet wonderen ;-) Het is mooi weer, en ik geniet van de rit. Gezonde spanning, maar ook rust. Veel mensen zien en spreken, emotionele momenten en oprechte belangstelling.
Bij aankomst word ik hartelijk begroet door Jan, collega van facilitair beheer. Een stevige hand, een dikke smok op mijn wang: “Kom, je krijgt een bakje koffie.” Het ijs is gebroken. De hele morgen door komen collega’s langs om me te knuffelen, me te kussen, een plantje te geven, aandacht en liefde. Soms een traan, een brok in de keel, maar het mag er zijn. Tot slot een stevige hand van de baas: “Je kunt het.” Wat een wonder van een ochtend.
Om drie uur stap ik vermoeid, maar dankbaar, weer in de auto naar Groningen. Jan zwaait me uit. Het was een zegen om hier te zijn.
Op de terugweg hoor ik op de radio "Jezus is just alright with me" van de Doobie Brothers, een klassieker uit 1978. Ik zet het volume op negen en voel me weer even achttien. Onbewust rij ik harder, genietend van het moment.
It is alricht with me!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten