♡ Genieten van Gods schepping

Het is half tien ’s avonds. Ik stap mijn tuinpad af en sta ineens in een wereld van weilanden en kronkelende paadjes. Paarden grazen rustig in de schemering, en 300 meter verder glijden boten stilletjes over het Eemskanaal. Vanavond wordt het een klein rondje; mijn lijf is moe, maar er wordt gezegd: “ook al ben je moe, blijf in beweging.”

Mijn ogen voelen zwaar, maar de lucht trekt me mee. Een piepklein vogeltje vliegt voor me uit, elke stap die ik zet, fladdert hij verder. Zijn geluid lijkt een uitnodiging: “kom maar mee.” Andere vogels voegen hun stemmen toe, een onbezorgd gesprek in de avondlucht. Ze zaaien niet, ze maaien niet, en toch vinden ze altijd wat ze nodig hebben. Even stop ik, adem diep, en voel me verwonderd door hun eenvoud.

Het gras hangt nog zwaar van de regen die net voorbij is, de wolken dragen het laatste natte spoor van de bui. De ondergaande zon kleurt hun onderkant rood, bijna betoverend. Voorzichtig ontwijk ik een slak, die op zijn eigen mysterieuze tocht lijkt. Een paard zwiert met zijn staart om de laatste vliegen weg te jagen, en een klein wit katje springt voor me over het pad. Geen mens te zien, en toch is alles in beweging – het leven rondom mij ontvouwt zich in kleine wonderen.

Tien minuten zijn genoeg om mijn hart te vullen met verwondering. Mijn gedachten komen op een rij, stil word ik, soms fluister ik met God, soms zou ik langs het kanaal willen schreeuwen – een oerkreet van opluchting en loslaten. Maar vanavond kies ik voor stilte, voor het luisteren naar het moment.

Ik hou van deze omgeving. Hier liepen mijn kinderen, hier sprak ik met hen, hier klinkt nu het lachen en de voetstapjes van kleindochters Tessa en straks Floortje. Ook zij zal ik laten horen wat ik vanavond hoor: de vogels, het zachte ruisen van het gras, het zorgeloze leven om ons heen. Wetende dat, wat er ook gebeurt, God zorgt.