Het gonst mijn naam
Woensdagmorgen sta ik vroeg op en neem een warme douche.
Als ik naar beneden loop, zie ik door het raam dat het geen mooi weer is. Jammer… het is toch zomer.
In de keuken werp ik een blik op mijn tuintje. Heerlijk, die bloemetjes.
Op het aanrecht staat mijn ontbijtbordje klaar. Ik leg er een sappige nectarine en een appel op – een portie vitamines.
Mijn ontbijt bestaat uit fruit. Het is goed voor mij, zeker nu.
Het water kookt en ik schenk een kopje groene thee in. Ik vind het nog steeds niet lekker… maar oké, het is goed voor me.
Op mijn telefoon zie ik dat er reacties zijn op mijn blog.
Om half acht ’s morgens zit ik al te lezen en geniet van de woorden van anderen.
Een lieve zus schrijft:
“Er wordt heel veel voor je gebeden, wees er zeker van dat je naam door de hemel gonst.”
De tranen rollen op mijn ontbijtbordje – niet van verdriet, maar van ontroering.
Wat een woorden…
Ik blijf eraan denken.
Mijn fantasie gaat werken: dat mijn naam, Carolien, door de hemel gonst.
Ik zoek op wat “gonzen” betekent:
iets dat overal aanwezig is.
Dus… mijn naam is overal aanwezig.
God hoort mijn naam.
En ook die van mijn kinderen en kleinkinderen.
Gonzen… zoals het kloppen van je hart. Altijd aanwezig.
En ineens weet ik het zeker:
Hij hoort en ziet mij.
Na mijn zesde bestraling kom ik thuis.
Er ligt post op de mat.
O nee… een bekeuring.
Ik leg hem eerst weg. Geen goed nieuws.
Toch maar kijken: 15 km te hard gereden. €102.
Pffff… zonde van het geld. Dan maar geen rokje of jas kopen.
De tweede envelop is van het ziekenhuis.
Een machtiging voor een pruik.
Jippie… dat maakt een mens blij zeg… ;-(
Het wordt een wiebelige dag.
Ik ben moe en er moet nog zoveel geregeld worden. Papieren invullen, dingen aanvragen…
Als ik naar de brievenbus loop, kom ik mensen tegen.
Ik ben moe en wil niet praten, dus ik loop een blokje om.
Mijn ogen branden.
Op de terugweg komt mijn buurman eraan.
Altijd behulpzaam.
“Hoe gaat het?” vraagt hij.
“Ik ben moe,” zeg ik.
Hij kijkt me aan en zegt: “Ja… dat zie ik.”
Ik hou me groot.
Maar eenmaal binnen… breek ik.
Ik leun tegen de kapstok en barst in tranen uit.
Dat was de druppel.
Wat een dag.
Wat een emoties.
En toch…
Mijn naam, Carolien,
gonst in de hemel.
Onzeker.
Labiel.
Moe.
En gedragen.
Zo, eerst maar even de tranen uit mijn ogen wrijven anders zie ik niks. En heb ondertussen medelijden met de mensen die niet gedragen worden zoals jij. De hemel gonst en we voelen het allemaal, kippenvel.
BeantwoordenVerwijderenKoud he?!
VerwijderenDank je voor je warmte.
knuszus
Lieverd ,
BeantwoordenVerwijderenToen ik je verhaal las dacht ik aan Psalm 91. Vandaag speciaal voor jou.
groetjes Hillie
Mooie psalm Hillie, vooral vers 11 en 12:
VerwijderenHij zal Zijn engelen bevelen voor u te zorgen en u te beschermen, waar u ook gaat. Zij zullen u op handen dragen, en u zult niet struikelen.
Dank je wel.
Een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeele dikke knuffel van mij voor jou.
BeantwoordenVerwijderenMmm een lekkere collegiale knuffel, doet een mens goed.
VerwijderenThanks !
Ik blijf emotioneel reageren op alle stukjes van je blog! Toch fijn dat je met ons wilt delen hoe het met je gaat. Diep respect hoe je er in blijft staan en toch steeds het positieve kan zien in kleine dingen. En juist af en toe de confrontatie met de diepte, maken de mooie momenten zo tastbaar.
BeantwoordenVerwijderenZet em op tante..je levert deze strijd niet alleen!!
Dikke knuffel
Confrontatie met het diepe is goed, dan kunnen er tranen vloeien, en tranen werken genezend. (zie onderstaande reactie)
VerwijderenDat je emotioneel reageert is juist fijn, dat maakt het zo echt voor mij.
Ik ben ook echt en eerlijk, en vind het heerlijk dat jullie dat ook zijn.
dikke knuffel terug.
Lieve Carolien,
BeantwoordenVerwijderenWat fijn dat er tranen zijn, hè? En de Heer ze opvangt als bewijs dat Hij met je mee leeft!
Wij doen dat ook met z'n allen maar....
Hoe gebrekkig ook, weet dat we aan je denken en ook bij de bidstonden op het werk er altijd voor je wordt gebeden. Het blijft dus gonzen :)
Veel sterkte en liefs, Paula
Lieve Paula,
VerwijderenHeerlijk dat het ook in Drachten gonst, doet me goed.
En ik weet dat er gebeden wordt voor mij. Het is een voorrecht om bij een christelijke organisatie te werken.
Tot gauw Paula
Groetjes Carolien