Toch maar even bellen met Marja, mijn verpleegkundige specialist, die altijd bereikbaar is en bij wie ik me veilig voel. "Kom maar even langs," zegt ze geruststellend. Samen met Anita ga ik naar het ziekenhuis, en het voelt goed om niet alleen te zijn. Haar aanwezigheid geeft rust, al is de situatie zelf best spannend.
Marja kijkt, voelt en onderzoekt, en zegt dat ze het nog een dagje willen aanzien. Misschien trekt het vocht vanzelf weg, hoopvol klinkt haar stem, en ik probeer die hoop vast te houden.
De volgende dag is het echter nog erger. Mijn zorgen keren terug en ik bel opnieuw. Nu kijkt de arts ernaar, zorgvuldig en professioneel. Hij legt uit wat er gaat gebeuren: het vocht wordt weggenomen en ik krijg antibiotica mee, zodat het niet gaat ontsteken. Ik luister, probeer rustig te blijven, en merk dat er een klein beetje opluchting opkomt.
Dankbaar dat er mensen zijn die voor mij zorgen, dat ik mijn gevoelens mag uiten, dat ik steun kan vinden in Anita, Marja en de artsen. Dankbaar dat ik dit mag beleven en dat mijn lichaam signalen geeft die ik serieus kan nemen. Het is een klein lichtpuntje, maar oh zo belangrijk, dat gevoel van gezien en gehoord worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten