♡ Vluchten kan niet meer

In de wachtkamer van het UMCG zitten mensen en kinderen met kale hoofdjes, grauw en verdrietig. Hier hoor ik niet, dit wil ik niet. Later komt een vrouw van mijn leeftijd met een hoofddoek binnen, onze ogen ontmoeten elkaar – herkenning? 

Wat een aparte, wrede wereld stap ik binnen. Ik kan niet meer vluchten; dit zal een plek in mijn leven worden. Angstig, bijna tranen in mijn ogen. Anneke, mijn zus, kijkt me liefdevol aan: “Jij blijft er heus goed uitzien.” 

Haha, ja ja!

Mijn naam wordt geroepen: mevrouw Van Halsema. Ja, dat ben ik. Ik ga staan, voel me volkomen “gezond”, sterk, nog redelijk goed uitziend… en toch weet ik dat het om mij gaat.

Mijn mond wordt droog als de arts het behandelplan uitlegt. Het klinkt goed, maar ook ernstig. Wil ik dit wel horen? Nee, ik wil gewoon werken, mensen ontmoeten, genieten van mijn kinderen en kleinkinderen. Maar Carolien, je bent ziek, je hebt kanker, er is geen ontkomen aan.

“Kleed u maar even uit, mevrouw,” zegt de arts. Daar sta ik, met mijn bovenlijf bloot. Vreemd, maar niemand kijkt er raar van op. Mijn borst is goed genezen van de operatie.

Even later word ik meegenomen naar een kamer vol maskers en een bed met speciale ondersteuning. Ik mag met kleren aan liggen en daar leer ik ademhalingsoefeningen voor de bestraling; mijn hart moet zo min mogelijk belast worden. Ik krijg een snorkel in mijn mond, een knijper op mijn neus, en een rare bril met spiegeltjes zodat ik de monitor kan zien. In mijn hand een koker met een drukknop. “Rustig ademhalen,” zegt de zuster. Even lijkt het alsof ik de controle verlies; gewoon ademen is niet meer mogelijk… brrr, eng.

Heer, U bent bij mij, ik vraag U om rust. Langzaam komt er vrede in mijn hart.

Het oefenen gaat goed, het onderzoek zelf verloopt vlot. Daarna naar een andere ruimte, weer mag ik mijn bovenlijf ontbloten, en ga op een bed liggen onder de korte bestralingstunnel. Spannend, maar de vriendelijke blik van de arts geeft steun.

Na afloop terug naar de wachtkamer, Anneke geduldig wachtend. Ik ben verkleumd en hongerig; vierënhalf uur ziekenhuis zitten zit erop. Thuis denk ik: heftig allemaal, maar ik heb het toch maar weer gedaan.

Johannes 14:27 

Vrede laat Ik u, mijn vrede geef Ik u; niet gelijk de wereld die geeft, geef Ik hem u.