♡ Eerste bestraling en gesprek oncoloog

Die ochtend word ik om 6.00 uur wakker, gewend om vroeg op te staan voor werk, maar vandaag niet werken — vandaag werken aan mijn genezing. Slapen lukt niet meer, gedachten spoken door mijn hoofd. Regen klettert op het raam, maar ik lees nog wat in “Geef nooit op”.

Onder de douche laat ik het warme water langs me spoelen. In de spiegel zie ik een vrouw die zich niet ziek voelt, terwijl ze weet dat ze ziek wordt om beter te worden.

Om kwart over 10 haal ik mijn zus Anneke op. Onderweg naar Groningen kletsen we wat, maar vooral genieten we van elkaars aanwezigheid. Bij het UMCG is het een zoektocht door de gangen, langs etalages vol pruiken en hoofddoekjes. Op de afdeling Radiotherapie neem ik plaats en onderga de bestraling. Alles verloopt rustig, omringd door gebed en vertrouwen.

’s Middags bespreekt de internist het behandelplan. De tumor is agressief, het risico op uitzaaiingen hoog. Het advies is dringend: chemo. Angst, spanning en scenario’s malen door mijn hoofd, maar tegelijk voel ik dankbaarheid: er is leven na borstkanker, en ik mag mijn kleinkinderen zien opgroeien. Anneke en ik vieren dit met gebak — een klein moment van geluk in een zware dag.

Oudste zus Anneke met gebak !

♡ Straks de bestralingen nu nog genieten.

Samen genieten in het huisje van een collega. 

Wat hebben we genoten van het weer en de omgeving.

Morgen  30 mei  heb ik om 11.00 uur een afspraak in het UMCG  voor mijn eerste bestraling,

                                   

21 keer achter elkaar met uitzondering van de weekenden.

Morgenmiddag heb ik om 14.00 uur een afspraak met de oncoloog in Delfzijl. 

Een hele spannende dag, mijn zus Anneke gaat mee.

                                                                     Lets go for it.

Onderstaande foto's geven aan dat het een heerlijk weekend is geweest, waar ik echt op terug kan kijken.

Moeder en dochters Wendy en Miranda

Het hele weekend waren we buiten.

Maandag kwamen  Janpeter en Floortje op bezoek wat een rijkdom

Even een moment voor mezelf! 

Mijn buurvrouw heeft prima op mijn bloemetjes thuis gepast (ook heel belangrijk)

♡ Workshop looking good

Kwart voor tien, ik heb een afspraak voor de workshop Looking Good, Feel Better. Ik zou daar een oude bekende ontmoeten. Lotgenoten, na zoveel jaren, samen in een workshop voor borstkankerpatiënten. Wat zou ik liever naar een kookcursus gaan…

Bij de ingang zie ik een vrouw met hoofddoek. Mijn hart klopt, maar ze straalt: fris, kleurrijk, vol energie. Een sprankje hoop bloeit in mij: chemo hoeft niet verschrikkelijk te zijn. Mijn schrikbeeld van grauwe gezichten en kale hoofden verandert langzaam naar acceptabel.

In de zaal vol spiegels, make-up en pruiken voel ik me klein maar welkom. Sjablonen voor wenkbrauwen, toilettassen vol mooie spullen, tips en tricks voor ons allemaal. Lucas 12:7 flitst door mijn hoofd: “Ook de haren op uw hoofd zijn geteld.”

De vrouw met de hoofddoek haalt hem af: een paar millimeter haar, maar haar uitstraling is prachtig. Ze heeft zes chemo’s gehad, nog twee te gaan, en straalt kracht en positiviteit uit. Door haar durf ik nu mijn angst te relativeren en voel ik dat ik het ook aankan.

Na de workshop lopen we samen naar de parkeerplaats. We roepen elkaar nog toe: “Zet ‘m op, je kunt het!”

Dank u Heer, voor deze ontmoeting, deze sprank van moed en dit moment van vertrouwen.

♡ Je naam gonst in de hemel

Het gonst mijn naam

Woensdagmorgen sta ik vroeg op en neem een warme douche.

Als ik naar beneden loop, zie ik door het raam dat het geen mooi weer is. Jammer… het is toch zomer.

In de keuken werp ik een blik op mijn tuintje. Heerlijk, die bloemetjes.

Op het aanrecht staat mijn ontbijtbordje klaar. Ik leg er een sappige nectarine en een appel op – een portie vitamines.

Mijn ontbijt bestaat uit fruit. Het is goed voor mij, zeker nu.

Het water kookt en ik schenk een kopje groene thee in. Ik vind het nog steeds niet lekker… maar oké, het is goed voor me.

Op mijn telefoon zie ik dat er reacties zijn op mijn blog.

Om half acht ’s morgens zit ik al te lezen en geniet van de woorden van anderen.

Een lieve zus schrijft:

“Er wordt heel veel voor je gebeden, wees er zeker van dat je naam door de hemel gonst.”

De tranen rollen op mijn ontbijtbordje – niet van verdriet, maar van ontroering.

Wat een woorden…

Ik blijf eraan denken.

Mijn fantasie gaat werken: dat mijn naam, Carolien, door de hemel gonst.

Ik zoek op wat “gonzen” betekent:

iets dat overal aanwezig is.

Dus… mijn naam is overal aanwezig.

God hoort mijn naam.

En ook die van mijn kinderen en kleinkinderen.

Gonzen… zoals het kloppen van je hart. Altijd aanwezig.

En ineens weet ik het zeker:

Hij hoort en ziet mij.

Na mijn zesde bestraling kom ik thuis.

Er ligt post op de mat.

O nee… een bekeuring.

Ik leg hem eerst weg. Geen goed nieuws.

Toch maar kijken: 15 km te hard gereden. €102.

Pffff… zonde van het geld. Dan maar geen rokje of jas kopen.

De tweede envelop is van het ziekenhuis.

Een machtiging voor een pruik.

Jippie… dat maakt een mens blij zeg… ;-(

Het wordt een wiebelige dag.

Ik ben moe en er moet nog zoveel geregeld worden. Papieren invullen, dingen aanvragen…

Als ik naar de brievenbus loop, kom ik mensen tegen.

Ik ben moe en wil niet praten, dus ik loop een blokje om.

Mijn ogen branden.

Op de terugweg komt mijn buurman eraan.

Altijd behulpzaam.

“Hoe gaat het?” vraagt hij.

“Ik ben moe,” zeg ik.

Hij kijkt me aan en zegt: “Ja… dat zie ik.”

Ik hou me groot.

Maar eenmaal binnen… breek ik.

Ik leun tegen de kapstok en barst in tranen uit.

Dat was de druppel.

Wat een dag.

Wat een emoties.

En toch…

Mijn naam, Carolien,

gonst in de hemel.

Onzeker.

Labiel.

Moe.

En gedragen. 

♡ Vluchten kan niet meer

In de wachtkamer van het UMCG zitten mensen en kinderen met kale hoofdjes, grauw en verdrietig. Hier hoor ik niet, dit wil ik niet. Later komt een vrouw van mijn leeftijd met een hoofddoek binnen, onze ogen ontmoeten elkaar – herkenning? 

Wat een aparte, wrede wereld stap ik binnen. Ik kan niet meer vluchten; dit zal een plek in mijn leven worden. Angstig, bijna tranen in mijn ogen. Anneke, mijn zus, kijkt me liefdevol aan: “Jij blijft er heus goed uitzien.” 

Haha, ja ja!

Mijn naam wordt geroepen: mevrouw Van Halsema. Ja, dat ben ik. Ik ga staan, voel me volkomen “gezond”, sterk, nog redelijk goed uitziend… en toch weet ik dat het om mij gaat.

Mijn mond wordt droog als de arts het behandelplan uitlegt. Het klinkt goed, maar ook ernstig. Wil ik dit wel horen? Nee, ik wil gewoon werken, mensen ontmoeten, genieten van mijn kinderen en kleinkinderen. Maar Carolien, je bent ziek, je hebt kanker, er is geen ontkomen aan.

“Kleed u maar even uit, mevrouw,” zegt de arts. Daar sta ik, met mijn bovenlijf bloot. Vreemd, maar niemand kijkt er raar van op. Mijn borst is goed genezen van de operatie.

Even later word ik meegenomen naar een kamer vol maskers en een bed met speciale ondersteuning. Ik mag met kleren aan liggen en daar leer ik ademhalingsoefeningen voor de bestraling; mijn hart moet zo min mogelijk belast worden. Ik krijg een snorkel in mijn mond, een knijper op mijn neus, en een rare bril met spiegeltjes zodat ik de monitor kan zien. In mijn hand een koker met een drukknop. “Rustig ademhalen,” zegt de zuster. Even lijkt het alsof ik de controle verlies; gewoon ademen is niet meer mogelijk… brrr, eng.

Heer, U bent bij mij, ik vraag U om rust. Langzaam komt er vrede in mijn hart.

Het oefenen gaat goed, het onderzoek zelf verloopt vlot. Daarna naar een andere ruimte, weer mag ik mijn bovenlijf ontbloten, en ga op een bed liggen onder de korte bestralingstunnel. Spannend, maar de vriendelijke blik van de arts geeft steun.

Na afloop terug naar de wachtkamer, Anneke geduldig wachtend. Ik ben verkleumd en hongerig; vierënhalf uur ziekenhuis zitten zit erop. Thuis denk ik: heftig allemaal, maar ik heb het toch maar weer gedaan.

Johannes 14:27 

Vrede laat Ik u, mijn vrede geef Ik u; niet gelijk de wereld die geeft, geef Ik hem u.

* Kleinkinderen .. een zegen

Het waren best heftige dagen, heb veel gepiekerd, alleen gewandeld en veel met God gepraat.

Ik ben ook bemoedigd door lieve mensen om me heen. Mijn afleiding ligt bij mijn kinderen en kleinkinderen, heerlijk om die om me heen te hebben.


Mijn borst wordt langzaam beter, maar het ziet er wel heel anders uit. Ik dacht in het begin dat het nog wel meeviel en dat de borst nog mooi rond zou blijven maar je ziet nu heel goed dat er een stuk uit is, en dat er geopereerd is. Maar uiteindelijk is dat allemaal maar bijzaak. Maar het is wel een stukje van je vrouwelijkheid weg, dus voel het wel als een verlies. Het is een proces van allerlei dingen waar ik mee te maken zal krijgen en die ik zelf een plek zal  moeten geven.

Ben nog niet weer aan het werk. Het lukt me niet ben te moe, ook al zou ik graag willen.
Ben nog herstellende van de operatie.

Af en toe ben ik een beetje in mijn heerlijke tuin bezig, en dat is een goede afleiding. 

♡ Borst zwelt op

Mijn borst voelt zwaar en pijnlijk aan, dik en gezwollen, en er zit allemaal vocht in. Het voelt alsof er een stuwing in zit, iets wat ik nog nooit eerder zo heb ervaren. Mijn gedachten maken overuren en de zorgen sluipen vanzelf binnen.

Toch maar even bellen met Marja, mijn verpleegkundige specialist, die altijd bereikbaar is en bij wie ik me veilig voel. "Kom maar even langs," zegt ze geruststellend. Samen met Anita ga ik naar het ziekenhuis, en het voelt goed om niet alleen te zijn. Haar aanwezigheid geeft rust, al is de situatie zelf best spannend.

Marja kijkt, voelt en onderzoekt, en zegt dat ze het nog een dagje willen aanzien. Misschien trekt het vocht vanzelf weg, hoopvol klinkt haar stem, en ik probeer die hoop vast te houden.

De volgende dag is het echter nog erger. Mijn zorgen keren terug en ik bel opnieuw. Nu kijkt de arts ernaar, zorgvuldig en professioneel. Hij legt uit wat er gaat gebeuren: het vocht wordt weggenomen en ik krijg antibiotica mee, zodat het niet gaat ontsteken. Ik luister, probeer rustig te blijven, en merk dat er een klein beetje opluchting opkomt.

Dankbaar dat er mensen zijn die voor mij zorgen, dat ik mijn gevoelens mag uiten, dat ik steun kan vinden in Anita, Marja en de artsen. Dankbaar dat ik dit mag beleven en dat mijn lichaam signalen geeft die ik serieus kan nemen. Het is een klein lichtpuntje, maar oh zo belangrijk, dat gevoel van gezien en gehoord worden.