Voor de alleenstaande vrouw die borstkanker doormaakt
Ik doe alles alleen, van het huishouden tot de afspraken bij het ziekenhuis. Het is best een struikelpad, emotioneel zwaar, en soms voel ik me ontzettend kwetsbaar. Er is niemand die ’s ochtends koffie brengt of helpt met douchen of even naast mij kruipt in bed, op momenten als het even niet meer lukt. En toch ga ik door.
Gelukkig zijn er lieve mensen om me heen. Dochters die willen helpen, mijn zussen die mee gaan naar misselijkmakende afspraken in het ziekenhuis. Vriendinnen die bellen, bloemen sturen, of gewoon even luisteren. Familieleden die meeleven, een moeder van 85 jaar oud die mijn tuin doet. Die momenten zijn als ankers in de storm; ze geven me steun, zelfs als ik fysiek alleen ben.
Ik laat mezelf voelen wat ik voel, huil als het nodig is, en probeer ook kleine dingen van het leven te grijpen. Een wandeling, een zonnestraal, het lachen van mijn kleinkinderen. Ik ben moe, soms wankel, maar ik ben er nog steeds. En met God naast me voel ik me gedragen, zelfs als ik alles alleen moet doorstaan.
Voor andere alleenstaande vrouwen: voel je niet schuldig als je soms even niet kunt. Het is oké om je grenzen te kennen, en het is helemaal oké om hulp aan te nemen, of een extra knuffel te ontvangen ook al denk je soms " laat me alleen", want zwak zijn is soms ook best lastig. 😄
Single zijn is niet zielig, ik heb een geweldig leven. Maar tijdens ziekte is het een vergrootglas op het alleen zijn, en het is soms zwaar, het is eng, het is verdrietig. Maar ik kan het. En jij kan het ook.
Eén stap, één ademhaling tegelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten