Sinds kort ga ik naar een fysiotherapiegroep voor oncologiepatiënten. Twee keer per week een uurtje werken aan je conditie.
De eerste keer dat ik mee mocht doen, werd mijn hartslag geregeld gecontroleerd – alles goed, gelukkig. Toch moest ik eerder stoppen dan verwacht.
"Je doet teveel je best," zei onze juf Rienke. "Je wordt zo wit, stop maar."
Pfff… dat viel me toch tegen. Ik ben zo snel moe.
"Elke dag een kwartiertje lopen is ook heel goed voor je," voegde ze toe.
Dus dat doe ik nu: elke dag een kwartiertje in mijn mooie natuurgebiedje achter het huis.
Vandaag was het weer zover. Ik haal diep adem en snuif de heerlijke herfstgeuren op. De schelpjes onder mijn voeten knarsen zacht, en met stevige stappen loop ik over het schelpenpad. Aan de rand van het pad zie ik plotseling paddenstoelen uit de grond schieten, alsof ze uit het niets verschijnen.
De bomen geuren en het is bladstil. Vuurrood en goudgeel kleuren het landschap en vertellen dat het herfst is. Elk seizoen heeft zo zijn eigen charme. Even verderop zie ik een egeltje schuifelen; snel duikt het in zijn holletje. Zal niet lang meer duren, denk ik, dan houdt hij zijn winterslaap. Zo’n wonder van God, onze Schepper, dat Hij dit in de natuur heeft gelegd.
Er komt een dame aan met een loslopende hond. Enthousiast rent hij op me af. Brr… niet mijn favoriet. "Hij doet niks," roept de dame. Tja, dat zeggen ze allemaal, denk ik bij mezelf. Gelukkig rent hij snel weer weg.
Ondanks de kleine schrikmomentjes geniet ik van de luchten, geuren en kleuren, maar ben ik ook blij als ik weer thuis ben. Eerst even rusten. Mijn lichaam vertelt me dat dat nodig is – een hele kunst, maar een must.
Deze kuur ben ik helemaal niet misselijk geweest, maar ik heb wel last van griepachtige klachten: spierpijn, een gekneusd gevoel in mijn ribben, tintelingen overal.
Mijn wenkbrauwen en wimpers zijn niet meer wat ze waren, en mijn ogen sprankelen niet zoals vroeger… een beetje jammer. En de vermoeidheid… tja, dat is echt een verhaal op zich.
Elke middag even rusten is een noodzaak. Mijn hoofd wil soms wel, maar mijn lichaam zegt: nee.
Dus dat kwartiertje lopen doe ik dagelijks. Het is niet veel, maar het is genoeg. En dat is oké.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten