♡ Thuiskomen bij Hem

Zondagmorgen

Ik zit in mijn nachtkleding voor de tv. Family 7 is mijn favoriet.

Even niet naar de kerk, ben te moe.

Mijn gemoed is onrustig en wiebelig. Mijn batterij begint wat leeg te raken.

De herfst heeft nooit zo’n goede invloed op mij.

Achter het glas is het prachtig. Een stralend blauwe lucht. De zon schijnt.

Gele bladeren dwarrelen door de lucht en laten zich meevoeren door de wind.

Ik sluit mijn ogen en bid zachtjes:

“Heer, alstublieft… zegen mij.”

De stemmen van prachtige mensen uit het programma Homecoming vullen mijn kamer.

En niet alleen mijn kamer… als een oceaan stroomt het mijn ziel binnen.

Stralende mensen, stemmen als nachtegalen.

De hele crew is in Israël en laat indrukwekkende beelden zien van Jeruzalem.

Het is mijn hartsverlangen om ooit naar het land te gaan waar Jezus heeft rondgelopen, mensen heeft genezen, heeft geleden en is gestorven… en weer is opgestaan.

Een uur van aanbidding.

My God is an awesome God.

Het heet niet voor niets “Homecoming”.

Het is thuiskomen bij Hem…

Die alles geeft wat ik nodig heb.

De herfst voelt ineens weer een beetje als lente.

♡ Behoed mij van treurnis

Hoe herfst in mijn lijf plaatsmaakt voor het voorjaar van hoop. 

Donderdag 26 oktober rij ik naar het ziekenhuis voor de vijfde chemokuur. Het regent, bladeren vegen over de voorruit. Het is herfst, ook in mijn lijf; mijn kracht lijkt af te nemen.

In het laboratorium mag ik voor. De zuster zoekt een ader, de rechterarm kan niet meer, die is aangetast door eerdere chemo. De linkerarm doet dienst, bloed wordt afgenomen en naar het lab gebracht. Een uur wachten op de waarden, spannend zoals altijd. Treurige muziek klinkt op de achtergrond… waarom niet iets vrolijks?

Tegenover mij hangt een rek vol lectuur. Ik pak KRACHT. Op de voorpagina: “BEHOED JEZELF voor treurnis, sta stil bij al het MOOIE.” Een man met één been vertelt over botkanker en de onzekerheid die het brengt. Een jonge vrouw met uitgezaaide kanker staat op een andere pagina; onderaan lees ik dat ze overleden is. Hoezo behoeden voor treurnis?

“Hallo Carolien,” roept Marja. Ze heeft mij toen het slechte nieuws verteld en leeft altijd mee met warmte en eerlijkheid. Zij is een zegen.

Het goede nieuws: mijn bloedwaarden zijn prima. De kuur gaat door. De week ging goed, bijwerkingen zijn te doen. Vermoeidheid blijft, maar langzaam leer ik mijn grenzen kennen. De oncoloog zegt: “Je lichaam is constant met een marathon bezig.” Langzaam accepteer ik de herfst in mijn lijf, maar ik weet dat er weer een voorjaar komt

Dat behoedt mij van treurnis

Mattheüs 5:4 –

"Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen getroost worden."

                           

♡ Singel in de strijd tegen kanker

Voor de alleenstaande vrouw die borstkanker doormaakt

Ik doe alles alleen, van het huishouden tot de afspraken bij het ziekenhuis. Het is best een struikelpad, emotioneel zwaar, en soms voel ik me ontzettend kwetsbaar. Er is niemand die ’s ochtends koffie brengt of helpt met douchen of even naast mij kruipt in bed, op momenten als het even niet meer lukt. En toch ga ik door.

Gelukkig zijn er lieve mensen om me heen. Dochters die willen helpen, mijn zussen die mee gaan naar misselijkmakende afspraken in het ziekenhuis. Vriendinnen die bellen, bloemen sturen, of gewoon even luisteren. Familieleden die meeleven, een moeder van 85 jaar oud die mijn tuin doet.  Die momenten zijn als ankers in de storm; ze geven me steun, zelfs als ik fysiek alleen ben.

Ik laat mezelf voelen wat ik voel, huil als het nodig is, en probeer ook kleine dingen van het leven te grijpen. Een wandeling, een zonnestraal, het lachen van mijn kleinkinderen. Ik ben moe, soms wankel, maar ik ben er nog steeds. En met God naast me voel ik me gedragen, zelfs als ik alles alleen moet doorstaan.

Voor andere alleenstaande vrouwen: voel je niet schuldig als je soms even niet kunt. Het is oké om je grenzen te kennen, en het is helemaal oké om hulp aan te nemen, of een extra knuffel te ontvangen ook al denk je soms " laat me alleen", want zwak zijn is soms ook best lastig. 😄

Single zijn is niet zielig, ik heb een geweldig leven. Maar tijdens ziekte is het een vergrootglas op het alleen zijn, en het is soms zwaar, het is eng, het is verdrietig. Maar ik kan het. En jij kan het ook. 

Eén stap, één ademhaling tegelijk.

♡ Fysiotherapie patiënt oncologie

Sinds kort ga ik naar een fysiotherapiegroep voor oncologiepatiënten. Twee keer per week een uurtje werken aan je conditie. 

De eerste keer dat ik mee mocht doen, werd mijn hartslag geregeld gecontroleerd – alles goed, gelukkig. Toch moest ik eerder stoppen dan verwacht.

"Je doet teveel je best," zei onze juf Rienke. "Je wordt zo wit, stop maar."

Pfff… dat viel me toch tegen. Ik ben zo snel moe.

"Elke dag een kwartiertje lopen is ook heel goed voor je," voegde ze toe.

Dus dat doe ik nu: elke dag een kwartiertje in mijn mooie natuurgebiedje achter het huis.

Vandaag was het weer zover. Ik haal diep adem en snuif de heerlijke herfstgeuren op. De schelpjes onder mijn voeten knarsen zacht, en met stevige stappen loop ik over het schelpenpad. Aan de rand van het pad zie ik plotseling paddenstoelen uit de grond schieten, alsof ze uit het niets verschijnen.

De bomen geuren en het is bladstil. Vuurrood en goudgeel kleuren het landschap en vertellen dat het herfst is. Elk seizoen heeft zo zijn eigen charme. Even verderop zie ik een egeltje schuifelen; snel duikt het in zijn holletje. Zal niet lang meer duren, denk ik, dan houdt hij zijn winterslaap. Zo’n wonder van God, onze Schepper, dat Hij dit in de natuur heeft gelegd.

Er komt een dame aan met een loslopende hond. Enthousiast rent hij op me af. Brr… niet mijn favoriet. "Hij doet niks," roept de dame. Tja, dat zeggen ze allemaal, denk ik bij mezelf. Gelukkig rent hij snel weer weg.

Ondanks de kleine schrikmomentjes geniet ik van de luchten, geuren en kleuren, maar ben ik ook blij als ik weer thuis ben. Eerst even rusten. Mijn lichaam vertelt me dat dat nodig is – een hele kunst, maar een must.

Deze kuur ben ik helemaal niet misselijk geweest, maar ik heb wel last van griepachtige klachten: spierpijn, een gekneusd gevoel in mijn ribben, tintelingen overal.

Mijn wenkbrauwen en wimpers zijn niet meer wat ze waren, en mijn ogen sprankelen niet zoals vroeger… een beetje jammer. En de vermoeidheid… tja, dat is echt een verhaal op zich.

Elke middag even rusten is een noodzaak. Mijn hoofd wil soms wel, maar mijn lichaam zegt: nee.

Dus dat kwartiertje lopen doe ik dagelijks. Het is niet veel, maar het is genoeg. En dat is oké.

♡ Fris en fruitig...niet altijd

Fris en fruitig… en gedragen

Misschien een beetje veel, drie berichten in één week… maar dit wilde ik nog even delen.

Op mijn werk was er vroeger één zin die vaak voorbij kwam.

’s Morgens vroeg kwam Ingrid, onze leidinggevende, binnen met een brede glimlach en zei:

“Allemaal fris en fruitig?”

Eerlijk gezegd kon ik daar niet zo goed tegen.

Fris, ja… dat moest ook wel als receptioniste. Maar fruitig? ’s Morgens?

Laat mij eerst maar even rustig wakker worden.

Toch hield Ingrid het enthousiast vol…

Tot ze Sarah werd en wij haar overspoelden met alles wat maar “fris en fruitig” was.

De boodschap was duidelijk 😉

Ze heeft het daarna nooit meer gezegd.

Ik moest hier ineens aan denken toen ik iets tegenkwam…

en niet veel later gebeurde er iets wat me diep raakte.

In ons personeelsblad stond mijn naam.

Met grote letters.

Een wandeltocht… voor mij?

Met ontroering las ik dat collega’s een wandeltocht organiseerden voor mensen met borstkanker —

en dat ze mij daarin meenamen.

Zomaar.

Omdat ik één van hen ben.

Wat een liefdevol gebaar.

Als mijn gezondheid het toelaat — ik zit midden in mijn vierde chemokuur — hoop ik bij de finish te staan, samen met mijn dochter en kleindochter, om ze aan te moedigen.

Zet ’m op, lieve collega’s.

En ja…

misschien ben ik nu niet altijd fris en fruitig,

maar ik voel me wel gedragen.

“Draag elkaar lasten, en vervul zo de wet van Christus.”

— Galaten 6:2

♡ Chemokuur 4

Maandagmorgen half 11 komt Wendy, mijn jongste dochter, bij me binnen. Nog even een bakje koffie, en dan gaan we richting Delfzijl voor mijn 4de chemokuur.

Best spannend vandaag, na drie keer dezelfde kuur te hebben gehad, weet je een beetje waar je aan toe bent, en heb je het gevoel, ik heb het onder controle. Ben wel een beetje een controlfreak.

Je weet dat je een paar dagen flink misselijk bent, en daarna weer opknapt. Maar vandaag krijg ik een ander soort chemo, bespaar me al de moeilijke namen van de chemo, het is en blijft chemo. Het is een andere samenstelling met andere bijwerkingen. Ik mocht vandaag ook niet op mijn favoriete schoonheidssalonstoel zitten, de zuster had liever dat ik op bed ging liggen. Oh?.. ik voel een beetje verwarring in me opkomen.

"Je kunt allergisch gaan reageren op de kuur" zegt Fennie, mijn verpleegster. "Zoals"? vraag ik haar een beetje sceptisch. Dikke keel, draaierig worden, wegvallen, prikkelende benen,.... ik wist genoeg, niet leuk allemaal.

Oeps Heer, laat ik niet allergisch zijn, alstublieft niet. Ik voel me onzeker, de zuster zegt nog, "maak je geen zorgen, als dat gebeurt stoppen we gelijk en dat roepen we de oncoloog erbij" tja, daar wordt ik rustig van zeg.

Fennie gaat een mooie ader zoeken om te prikken. Na weer een poging in mijn linkerarm, wat weer niet goed gaat, (Wendy bekijkt het op afstand en ziet aan mijn gezicht dat het pijn doet, ze glimlacht lief naar mij) toch maar kiezen voor de hand, daar lag een mooie volle ader. De naald gaat er zonder problemen in. De eerste zak met zoutoplossing vloeit mijn lichaam in.

Daarna komt de gevreesde zak, met in mijn ogen allergische rommel. Het eerste kwartier zal duidelijk maken of ik allergisch ga reageren. Ik sluit mijn ogen, en bid, en ik weet, velen met mij. Fennie houdt me goed in de gaten, en dat voelt vertrouwd.

Pff de gevreesde tijd is om, het pompje wordt hoger gezet, ben niet allergisch, gelukkig.

Ik krijg een hapje te eten, Wendy mag een maaltijd halen uit de personeelskantine. Haar broodje is veel lekkerder dan die van mij. Ik kijk afgunstig naar haar broodje. Broodje gezond met brie. Ik moest het doen met een broodje kaas en een broodje ham. Mijn blik zegt genoeg, ik krijg de helft van haar lekker broodje. Goed opgevoed hé ;-}

Rond 1 uur gaan we weer naar huis. Voel me prima.

Om 4 uur brengt Wendy mij naar Frits en Froukje. Ben nog steeds niet misselijk.

Ze hadden ook gezegd dat de misselijkheid minimaal zal zijn bij deze kuur, en dat is weer een prettige bijkomstigheid. Wel kan ik later in de week last krijgen van griepverschijnselen, en van flinke spierpijn, maar zover is het nog niet, voel me nu goed, en heb zelfs zin aan een nieuw bericht voor mijn blog.

Heb lekker gegeten, even gelegen, even gezellig bij Frits en Froukje gezeten, en om half 11 ga ik naar bed, voel me nog steeds goed. Wel wat wit om de snoet.

Slapen gaat moeilijk, lig wat te draaien. Maar als ik 's morgens om 9 uur wakker wordt voel ik me prima.

's middags wordt ik weer naar huis gebracht, en geniet van het feit dat deze kuur me tot nu toe reuze meevalt. Dat wil ik jullie toch even vertellen.

Bedankt voor jullie gebed.

God is goed!

Psalm 56:4

“Wanneer ik bang ben, vertrouw ik op U.”

♡ Koude rillingen

20.000 mensen zingen “Ik weet Hij leeft”. Koude rillingen gaan over mijn lichaam.

Ik kijk naar Family 7, een herhaling van Opwekking 2012. Alle soorten mensen zijn aanwezig: jong en oud, dik en dun, mooi en minder mooi. Sommigen staan met handen omhoog, anderen zitten gewoon en genieten. Het enthousiasme straalt er vanaf.

Iedereen draagt zijn eigen rugzak: ziekte, verlies, een onvervulde wens, verdriet, eenzaamheid. En toch is er hoop en vrede, ondanks alles. Dat doet me goed. Ook mijn eigen rugzak ligt zwaar, soms te zwaar om alleen te dragen. Steeds opnieuw moet ik mijn zorgen bij God neerleggen.

Gesprek met de oncoloog

Het gesprek met de oncoloog was positief. “Je bent moe, maar zet door. Het is voor een goed doel, tijdelijk. Je overlevingskans is hoog,” zegt hij.

Ik voel opluchting, maar de vermoeidheid blijft. Mijn lichaam wil niet meer, mijn hoofd wel. Els, mijn vriendin en ervaringsdeskundige, troost me: “Het hoort erbij, neem rust, zeg ook eens: ‘nee’ of ‘help’.”

Ik leer langzaam dat zwak mogen zijn ook oké is.

Morgen: mijn 4de chemokuur. Om 11.00 uur moet ik er zijn.

Please pray for me.