Begin van het jaar 2012 had ik keurig mijn vakantieweken samen met Paula, mijn naaste collega, ingepland. We hadden het samen weer goed geregeld: om de beurt een paar weken vrij.
Voor mij stonden er twee weken in april en twee weken in september gepland.
Eind maart hoorde ik dat ik borstkanker had. Dan staat je wereld op zijn kop.
Vakantie vieren? … nu even niet. Eerst beter worden.
April werd in beslag genomen door mijn operatie, daarna volgden 22 bestralingen.
En mijn vakantieweken in september staan nu in het teken van de chemokuren.
Maar toch…
mocht ik het ultieme vakantiegevoel ervaren.
Zondagmorgen om 7.00 uur stap ik in de camper van Frits en Froukje.
Ze gaan nog een weekje naar het zuiden en vragen of ik mee wil rijden naar Zeeland, naar mijn kinderen.
Ik voel me goed en neem hun aanbod dankbaar aan.
Froukje heeft gekookt water mee voor een kopje thee.
Ik zit heerlijk bij het raam in het zitgedeelte van de camper.
Mijn laptop op tafel, praise-muziek op de achtergrond, een kopje thee, het zonnetje dat naar binnen schijnt…
Op weg naar mijn kinderen en kleinkinderen in Zeeland.
Ik voel me intens gelukkig en ben meteen besmet met het campervirus (zoals Frits dat zo mooi zegt). Wat een luxe.
Frits en Froukje zitten voorin, en ik kan helemaal mijn gang gaan. Ik ben de koning te rijk.
“Je hebt het verdiend,” zegt Froukje.
Dat had ze beter niet kunnen zeggen… stilletjes pink ik een traantje weg achterin mijn privé-taxi.
Rond half twaalf staan we voor de deur. Tessa van 4, doet open en springt letterlijk in mijn armen.
Even kijkt ze naar mijn hoofddoekje, maar zegt niets.
Frits en Froukje drinken nog een kopje koffie voordat ze verder reizen naar het zuiden.
Nog even houdt Froukje mijn jongste kleinkind van bijna acht weken vast.
Dat oergevoel van willen knuffelen… tederheid ten top.
Ik slaap bij Tessa op de kamer.
’s Ochtends hoor ik zachtjes:
“Oma… ben je wakker?”
“Mag ik bij oma liggen?”
Ze kruipt tegen me aan en trekt de deken over ons heen.
“Oma heeft een kaal hoofdje hè…” zegt ze, terwijl ze met haar kleine handje over mijn hoofd strijkt.
“Oma krijgt weer nieuw haar als oma beter is, hè?”
“Ja hoor lieverd,” zeg ik, “ik hoop dat ik net zulk mooi haar krijg als jij.”
Samen liggen we te giechelen in bed.
Deze week is genieten. Het vakantiegevoel, het mooie weer, de kinderen om me heen…
Wat wil een mens nog meer.
Vrijdag staan Frits en Froukje weer voor de deur om mij mee terug te nemen naar het noorden.
Mijn verjaardag, donderdag 6 september, vier ik dit jaar in Zeeland.
En ik weet zeker… het wordt gezellig.
Jakobus 1:17
“Elke goede gave en elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de lichten.”
Ja, je hebt het verdiend. je hebt dan geen vakantie omdat je zo hard gewerkt hebt op het werk, maar je werk hard om beter te worden.
BeantwoordenVerwijderenDaarom gunt iedereen jou deze verwenweek.
Wat is Tessa toch een schat,hé?
Geef ze allemaal een dikke knuffel van mij en een dikke knuffel voor jou.
Niedeke
Lieve Carolien, wat fijn dat je op deze ontspannen manier naar Zeeland hebt kunnen reizen. En fijn dat je bij je (klein)kinderen kan zijn. Speciaal voor je dochter om daar je verjaardag te vieren! En wat is Tessa toch een kanjer met haar lieve, eerlijk opmerkingen! Die woorden landen gelijk in je hart....Alvast een fijne verjaardag toegewenst en veel liefde, geluk en gezondheid voor je nieuwe levensjaar! Dikke knuf, ben trots op je, Jelly H.
BeantwoordenVerwijderenIk lees jouw blog's altijd en ik zit regelmatig met tranen in de ogen deze te lezen. Het klinkt raar, maar ik vind het prachtig jouw sterkte en jouw zwakte te lezen. Het genieten van kleine dingen, de weidsheid bij jou achter het huis. De beschrijving van je kinderen en kleinkinderen. Het genieten van het leven. Mooi vind ik dat. Het vertrouwen in God en soms iets minder. Niets menselijks is je vreemd. Ik heb het tot nu toe altijd moeilijk gevonden om te reageren, maar ik vind het geweldig zo als jij je houd.
BeantwoordenVerwijderenJe zwager Klaas