♡ Tussen angst en vrede

Vrijdagmiddag 14.00 uur staan Frits en Froukje voor de deur bij mijn dochter in Zeeland om mij weer op te halen.

Na een kopje koffie en de nodige kusjes en knuffels van mijn schatten, gaan we weer op weg naar het noorden.

Veilig kom ik aan in Ten Boer, waar mijn Toyotaatje keurig op mij staat te wachten.

Wat was het heerlijk in Zeeland.

Bijna een week heb ik bij mijn dochter en schoonzoon gelogeerd. Wat heb ik genoten van de kinderen en kleinkinderen.

De kleine Lynn groeit zo lekker. Haar knuffelgehalte is enorm. Als ik haar uit haar wiegje haal om haar een fles te geven, rekt ze zich helemaal uit, dat kleine kontje strak naar achteren. Als een klein geitje laat ze horen dat ze tevreden is.

Duurt het maken van het flesje iets te lang, dan laat ze dat ook duidelijk merken. Er zit pit in die kleine meid — en dat is maar goed ook.

Ze is acht weken en lacht al naar je, maakt kleine geluidjes… Het blijft bijzonder als zo’n klein kindje je aankijkt en lacht.

Tessa van vier vertoont totaal geen jaloezie. Ze is een echte hulp voor haar mama, een kleine mama in de dop. Zo lief voor haar zusje, en ook voor haar oma.

Omdat het zo warm was, droeg ik niets op mijn hoofd. Voor haar is niets vreemd. Ze vindt me mooi zoals ik ben.

“Oma, ikke foto maken?”

Puur geluk om oma te zijn.

Ook moeder en dochter genieten zichtbaar van elkaar. Het zijn toppers, die meiden van mij — inclusief hun mannen.

Als ik thuis kom, ligt er een stapel post op me te wachten. Kaartjes, cadeautjes en bloemen… geweldig. Ik word niet vergeten.

Ik nestel me op de bank in mijn heerlijke huisje en lees mijn verjaardagskaarten. Warmte stroomt mijn kamer binnen. Een moment van diepe dankbaarheid.

De afgelopen week ging het best goed met me, maar de laatste dagen merk ik weer bijwerkingen. Droge ogen, een verkoudheid en een vervelende hoest, vooral ’s nachts. Gelukkig geen koorts, maar wel hoestdrank gehaald.

Ik slaap slecht en lig veel wakker. Het piekeren heeft de overhand. Ik heb de laatste dagen te veel negatieve dingen gehoord over borstkanker, en ’s nachts vinden die gedachten hun weg in mijn hoofd.

Soms ben ik even heel bang… dat die vijandige onderverhuurder in mijn lijf zijn weg zoekt, zonder dat ik daar controle over heb.

Als alles donker is, ben ik zo dankbaar dat de Heer nooit slaapt.

Dat ik mijn zorgen bij Hem mag neerleggen.

Dat ik mag huilen als dat nodig is.

Dat ik bij Hem mag schuilen in deze soms zo wrede wereld.

Angst en blijdschap liggen dicht bij elkaar.

Maar uiteindelijk komt er rust… en val ik in slaap.

9

Als mijn bloed donderdag goed is, zal ik maandag 17 september chemo 3 ondergaan.