♡ Een hand die alles zegt

Zondag 22 september

Het is prachtig weer. Eén van mijn lieve vriendinnen komt op bezoek.

“Neem je laarzen mee,” had ik nog gezegd, “dan kunnen we een wandeling maken langs het kanaal.”

De bel gaat. Daar staat ze. Wat is ze mooi. Met haar lange blonde haren en haar open gezicht straalt ze helemaal.

“Heerlijk dat je er bent,” zeg ik terwijl we elkaar omhelzen. We hebben elkaar al een tijdje niet gezien.

Ze stapt pittig naar binnen, haar sportschoenen blinken me tegemoet.

“Het is zó mooi weer,” zegt ze, “ik dacht: laarzen heb ik niet nodig.”

Geen koffie, maar direct in de benen. We lopen mijn tuinpad af en ze zegt:

“Het is echt zo, je eigen natuurgebiedje vanuit je tuin… wat woon je hier prachtig.”

Achterthuis

Vol enthousiasme loopt ze naast me. Nog geen 400 meter verder gaan we de dijk op en staan we bij het Eemskanaal. Rust… geen mens om ons heen.

Van alles passeert de revue. We hebben zoveel te vertellen.

“Zullen we gaan zitten?” vraag ik. “Het gras is droog.”

We gaan aan de waterkant zitten. Af en toe vaart er een bootje langs. Het kabbelende water, de warmte van de zon, het gras dat naar de herfst ruikt…

Dank U Heer, wat een heerlijke plek.

Het gesprek is niet alleen ernstig en gaat niet alleen over mijn ziekte. Er is ruimte voor alles. Haar dingen zijn net zo belangrijk. En er is ook humor.

We liggen plat op onze rug en lachen… waaróm? Ik weet het niet eens meer.

We kennen elkaar al jaren. Soms is één woord genoeg.

Aan het kanaal

Ik deel mijn zorgen met haar. Hoe ik met mijn ziekte omga. Dat ik mezelf altijd zo sterk houd. Dat het moeilijk is om zwak te zijn naar anderen toe. Want als ik zwak ben… laat ik mezelf niet zien.

Maar deze “sterke” vrouw is niet altijd sterk.

Ze kijkt me aan. Het wordt stil.

Met haar hand strijkt ze liefdevol over mijn, met pruik getooide, hoofd.

Daar ben ik niet tegen bestand.

Dat ene gebaar… zo van: je doet het zo goed.

En daar gaan mijn tranen. Als een vloedgolf.

We horen voetstappen achter ons, mensen met een hond. Het kan ons niets schelen. Dit is ons moment. Quality time op het hoogste niveau.

Ik kan er weer even tegen. Mijn tranenvaatje is leeg, mijn batterijtje weer vol.

Vriendinnen… een ongelooflijke zegen.

En gelukkig heb ik ze. Allemaal, op hun eigen manier, belangrijk voor mij… en ik voor hen (denk ik 😉).

Prediker 4:9-10

“Twee zijn beter dan één… Want als zij vallen, helpt de één de ander overeind.”