♡ Misselijk en ziek

Donderdag 13 september

Vandaag komt mijn hulp, wat een voordeel als je alleenstaand bent. Via de WMO krijgen mensen die alleen zijn en kanker hebben 100% huishoudelijke hulp. Heel vreemd, want ik ben zo gewend alles zelf te doen. Maar o, wat is het heerlijk als iemand je huis schoonmaakt.

Jannie, mijn hulp, een vrouw van mijn leeftijd, komt inmiddels al een paar weken. We hebben een klik samen.

Vanmorgen ben ik misselijk en blijf lekker in bed. Ondertussen hoor ik Jannie beneden druk aan het werk. Ik had een briefje voor haar neergelegd dat ik rond 10 uur beneden kom voor een kopje thee. Vandaag is het voor haar ook confronterend om mij met een kaal hoofd te zien. Hoewel ze het wist, schrikt ze toch als ik beneden kom. Ik raak even haar arm aan: “’t is goed,” zeg ik, “voor jou ook confronterend om mij zo te zien.” Ze ontwijkt mijn blik, pakt mijn waterkoker om een kopje thee te zetten en neemt zelf een bakje koffie. Ik zeg: “Neem ook een plakje cake.”

Tijdens het koffie drinken merk ik dat ze opgelucht is; ze ziet dat ik er gemakkelijk mee omga, zo van… dat hebben we gehad.

's Avonds kruip ik onder de wol, keurig opgemaakt door Jannie… heerlijk.

De laatste dagen waren een beetje wiebelig. Ik was erg moe, daardoor wat uit mijn doen. Het hoesten maakt me onzeker; de aanvallen zijn zo heftig dat ik liever thuis blijf. Mijn ogen doen nog steeds pijn en voelen droog. Niet echt een gevoel van… wauw, wat zie ik er goed uit vandaag.

Zaterdag was het Damsterdag in Appingedam, een jaarlijks terugkerende festiviteit met praalwagens en muziekkorpsen. Ik wil er graag heen en probeer door make-up er toch een beetje van te maken. Kleurtje hier, streepje daar, mascara als finishing touch.

Maar mijn ogen zeggen nee. Ik plof neer op het toilet en veeg al het nep materiaal van mijn gezicht. Een kaal hoofd, kale ogen. Verdrietig, tranen druppen op de badkamervloer. Ik wil in mijn kooitje kruipen, een deken om me heen, winterslaap houden. April ben ik er weer…

Toch herpakt deze vrouw zich. Makkelijker gezegd dan gedaan! Haar overlevingsmechanisme draait op volle toeren. Ze weet zich geliefd door Hem.

Gelukkig schijnt de zon, mijn zonnebril helpt mij door dit proces heen. Op naar de corso! Geen kooitje, maar vliegen. Hij gaat mee. Gelukkig.

Mijn bloed was goed, dus morgen, 17 september, 11.00 uur, mijn derde kuur.