♡ God is nooit op vakantie

Er zijn zoveel dingen waar ik dankbaar voor ben. Zoveel mensen die het zo goed met me voor hebben. Vrienden die aan me denken en me verrassen met bloemen. Zussen die met me meegaan naar misselijkmakende afspraken in het ziekenhuis. Familieleden die intens meeleven. Mensen die klusjes voor me willen doen.

Een moeder die bijna dagelijks op haar fiets bij mij langskomt om de bloembakken water te geven (als het mij niet lukt) en het onkruid weg te halen. Geweldig dat ze op haar 86ste, op haar manier, zo’n zorgzame en lieve moeder wil zijn.

Een schoonzus die boodschappen voor me doet. Vriendinnen die gewoon langskomen, me diep in de ogen kijken en me zonder schroom een oprechte knuffel geven.

Ik kan nog wel even doorgaan… zoveel goeds.

En toch ben ik de afgelopen tijd een beetje uit mijn doen. Dat onbehaaglijke gevoel dat elk jaar terugkomt, waar ik telkens tegenaan loop… de vakantieperiode.

Mensen die ik liefheb gaan, of zijn, op vakantie. Heel logisch, terecht en verdiend. Maar dit jaar voelt het alsof al die mensen die mij zo omringen met al die zegeningen, tegelijk weg zijn.

Pff… en terwijl ik het nu opschrijf, moet ik er ook een beetje om grinniken. Ik weet best dat het niet zo ernstig is. Dat het tijdelijk is. Dat er nog genoeg schatten dichtbij zijn.

Maar het voelt gewoon even zo.

En ach… ik ben ook maar een mens.

Gelukkig is God nooit op vakantie.

Verder gaat het best goed. De eerste chemokuur heb ik goed doorstaan. Maar vorig weekend kreeg ik ineens last van mijn ogen. Ze voelden heel droog, alsof ik in een woestijn liep. Mijn ogen traanden constant. Ook mijn slijmvliezen waren gevoelig en mijn keel deed pijn. Dit heeft een paar dagen geduurd.

Het onbehaaglijke gevoel van de chemo in mijn lijf is nu weg. Het gaat de goede kant op. Mijn lichaam herstelt zich en mijn afweersysteem komt weer op orde.

Volgens de oncoloog moet ik dingen doen die ik leuk vind, niet te veel piekeren en juist blijven ondernemen. Dat helpt bij het herstel.

Dus gisteren was het een feestje…

Zwemmen met mijn dochter, schoonzoon en kleinkind Floortje, in een overdekt zwembad. Omdat ik verwacht dat ik deze week mijn haren ga verliezen (mijn wilde haren ben ik allang kwijt 😉), was het voor mij dubbel feest.

Mijn buitenkant zal veranderen.

Maar alles kunnen ze van me afpakken… Gods liefde en Zijn kracht in mij kan niemand me afnemen.

27 augustus: de tweede kuur.