Maandagmorgen 11.00 uur, tijd voor de chemokamer. Ik ben de jongste tussen vijf mannen van boven de 65.
Moniek, de vriendelijke verpleegster, laat me in een comfortabele stoel plaatsnemen.
Zus Anneke kijkt mee; emoties lopen hoog op. Eerst zoutoplossing, dan het gif van het UMCG, voorzichtig toegediend. Twee uur later een zakje rood spul; rood = gif. Ze zeggen dat mijn urine en tranen ook rood zullen zijn. Het is zwaar, maar het hoort bij mijn genezing.
Thuis voel ik nog niks en doe rustig wat klusjes. ’s Avonds bezoek bij vrienden: Froukje omhelst me, haar maaltijd doet me goed. Rond 21.00 uur komt de misselijkheid, ik ga naar bed en val in slaap. Midden in de nacht word ik even wakker, lees wat en geniet van de sterrenhemel op het plafond.
De dagen erna wisselen misselijkheid en rust elkaar af. Ik slaap veel, eet gezond, doe rustig aan, maar ervaar ook mooie momenten. Zaterdag is een goede dag, een 8! Chemokuur nummer 1 zit erop, en ik voel me weer zo goed.
Heerlijk dat je je weer behoorlijk beter voelt en deze is toch achteraf mee gevallen, gelukkig maar.
BeantwoordenVerwijderenEn je hebt je kranig gehouden.
En rood is ook de kleur van de liefde en dat krijg je dan weer van ons.
Dag lief zusje, Niedeke