♡ Chemokuur 2

Maandag:

Om 11.00 uur moest ik weer in de chemokamer zijn. Het ging net als de vorige keer. Els ging met me mee – ook spannend voor haar.

Rond 17.00 uur begon ik al héél misselijk te worden. Els bracht me naar Froukje in Ten Boer. Ik ging snel naar bed en heb tot het eten geslapen.

Het eten was heerlijk, maar smaakte me niet; ik voelde me helemaal niet lekker en zag er grauw uit. Na het eten ging ik gelijk weer naar bed.

Als ik een cijfer zou geven van 0 tot 10, voelde ik me een 3. De hele avond was ik hondsberoerd. Rond 22.00 uur kwam Froukje bij me op bed zitten, aaide me over mijn arm en las Psalm 139 voor. Zo lief.

Om 24.00 uur viel ik eindelijk in slaap. Het was vreselijk.

Dinsdag:

Gelukkig werd ik niet misselijk wakker. De misselijkheid kwam nog in vlagen. Ik lag veel op bed en sliep veel, maar het ging beter dan gisteren. Heb ook lekker gegeten.

Woensdag:

Werd niet misselijk wakker. Ik durf mezelf een 6 te geven, al is het nog vroeg. Ik gaf er maar aan toe en sliep veel. Vandaag ga ik weer naar huis.

Het was weer fijn bij Frits en Froukje.

Psalm 139:1-4

"HEER, U doorgrondt mij en kent mij.

U weet wanneer ik zit en wanneer ik opsta, U begrijpt mijn gedachten van ver.

U omsluit mij van alle kanten en houdt Uw hand over mij.

Zo diep kent U mij, dat zelfs mijn woorden nog niet gesproken zijn, en U kent ze al."

♡ Haarlokken op de grond

Zaterdagavond 25 augustus

Ik zit in de keuken van mijn dochter Wendy. Zij zal mijn haar scheren. Het tasje met kappersspullen wordt opengemaakt, de tondeuse in het stopcontact gestoken.

“Ben je zover, mam?” vraagt Wendy.

“Ja,” zeg ik. “Het is goed.”

De laatste dagen dacht ik na over hoe ik dit wilde doen. Uiteindelijk besloten: Wendy en ik doen het samen. Miranda kon er niet bij zijn, maar we voelen haar steun van afstand.

Langzaam vallen mijn haarlokken op de keukenvloer. Af en toe lachen we om een grapje. Mijn schoonzoon aait mijn wang: “Kanjer.”

Dan de spiegel… Daar sta ik met een kaal hoofd. Nog niet eens zo lelijk, had erger verwacht. We maken een foto voor Miranda. Bij het zien breken we samen in snikken uit. Ook zij huilt zachtjes aan de andere kant van de lijn. De foto spreekt boekdelen: berusting en liefde.

Ik zet mijn pruikje op; het voelt alsof er niets is gebeurd. Een glas wijn. Pff… dat is gebeurd, heb ik toch maar gedaan.

Ik neem afscheid, rij in het donker naar Appingedam. Ik ben rustig.

De Heer is mijn Herder,

Mij ontbreekt niets.

♡ Echte tranen

Het is nu bijna drie weken geleden dat ik mijn eerste chemokuur heb gehad. Ik weet dat mijn haar eraf gaat, en toch is het een heel proces in mij.

Ben 20 jaar kapster geweest, mijn favoriete vak, dus het onderwerp haar zit bovenin mijn hoofd. Haar heeft zoveel te maken met vrouwelijkheid, met zekerheid, met jouw eigen stijl.

Er wordt zo vaak over haar gesproken: uitspraken als met je handen in het haar zitten, als je haar maar goed zit, eerbied voor grijze haren, elkaar in de haren vliegen, je wilde haren verliezen, enzovoort… Ook in de Bijbel wordt haar regelmatig genoemd.

Maria waste de voeten van Jezus met haar tranen en droogde Zijn voeten met haar haren (Johannes 12:3-7). Indrukwekkend!

Ik heb een potje met kunsttranen gekregen van de apotheek, omdat mijn ogen nog steeds erg droog zijn. Bij het luisteren naar en plaatsen van dit filmpje waren ze er… mijn tranen, echte tranen.

Een tijdje terug kwam mijn neef bij me op bezoek. Hij vroeg of hij mijn verhaal mocht gebruiken voor zijn toelatingsexamen voor de kunstacademie in Den Haag. Hij moest daarvoor een grote opdracht maken en wilde een klein deel gebruiken om mijn situatie voor te leggen. Hij vond namelijk de positieve manier waarop ik met borstkanker omga bijzonder. Met een korte uitleg en onderstaande tekening heeft hij mijn situatie op de kunstacademie verteld.

Hij is inmiddels aangenomen en verhuisd naar Den Haag. Tijdens ons afscheid gaf hij mij de tekening. Ik wist niet wat ik zag… zó echt mij. Vooral de lach achter de ernst van de situatie heeft hij zo perfect neergezet. Mijn uitspraak “ik zoek gewoon een mooie pruik uit” is mijn manier van overleven om de zwaarte van de situatie lichter te maken. Door de jaren heen heeft hij genoeg kennis van de getekende persoon opgedaan om haar zo neer te zetten… wat een kunstwerk! Mijn neef, kunstenaar in wording.

Niet dat ik nu van dat mooie haar heb, maar het is wel mijn haar. Ik ga het niet zwaarder maken dan het is, maar het is best wel bagger.

Maandag 27 augustus, de tweede kuur: mijn haar zit er nog op, het is inmiddels een dun bosje en de borstel zit vol met haar. Ik laat het eraf scheren en kan eindelijk mijn pruikje opzetten.

Voor vergroting op tekening klikken.

♡ God is nooit op vakantie

Er zijn zoveel dingen waar ik dankbaar voor ben. Zoveel mensen die het zo goed met me voor hebben. Vrienden die aan me denken en me verrassen met bloemen. Zussen die met me meegaan naar misselijkmakende afspraken in het ziekenhuis. Familieleden die intens meeleven. Mensen die klusjes voor me willen doen.

Een moeder die bijna dagelijks op haar fiets bij mij langskomt om de bloembakken water te geven (als het mij niet lukt) en het onkruid weg te halen. Geweldig dat ze op haar 86ste, op haar manier, zo’n zorgzame en lieve moeder wil zijn.

Een schoonzus die boodschappen voor me doet. Vriendinnen die gewoon langskomen, me diep in de ogen kijken en me zonder schroom een oprechte knuffel geven.

Ik kan nog wel even doorgaan… zoveel goeds.

En toch ben ik de afgelopen tijd een beetje uit mijn doen. Dat onbehaaglijke gevoel dat elk jaar terugkomt, waar ik telkens tegenaan loop… de vakantieperiode.

Mensen die ik liefheb gaan, of zijn, op vakantie. Heel logisch, terecht en verdiend. Maar dit jaar voelt het alsof al die mensen die mij zo omringen met al die zegeningen, tegelijk weg zijn.

Pff… en terwijl ik het nu opschrijf, moet ik er ook een beetje om grinniken. Ik weet best dat het niet zo ernstig is. Dat het tijdelijk is. Dat er nog genoeg schatten dichtbij zijn.

Maar het voelt gewoon even zo.

En ach… ik ben ook maar een mens.

Gelukkig is God nooit op vakantie.

Verder gaat het best goed. De eerste chemokuur heb ik goed doorstaan. Maar vorig weekend kreeg ik ineens last van mijn ogen. Ze voelden heel droog, alsof ik in een woestijn liep. Mijn ogen traanden constant. Ook mijn slijmvliezen waren gevoelig en mijn keel deed pijn. Dit heeft een paar dagen geduurd.

Het onbehaaglijke gevoel van de chemo in mijn lijf is nu weg. Het gaat de goede kant op. Mijn lichaam herstelt zich en mijn afweersysteem komt weer op orde.

Volgens de oncoloog moet ik dingen doen die ik leuk vind, niet te veel piekeren en juist blijven ondernemen. Dat helpt bij het herstel.

Dus gisteren was het een feestje…

Zwemmen met mijn dochter, schoonzoon en kleinkind Floortje, in een overdekt zwembad. Omdat ik verwacht dat ik deze week mijn haren ga verliezen (mijn wilde haren ben ik allang kwijt 😉), was het voor mij dubbel feest.

Mijn buitenkant zal veranderen.

Maar alles kunnen ze van me afpakken… Gods liefde en Zijn kracht in mij kan niemand me afnemen.

27 augustus: de tweede kuur.

♡ Chemokuur 1

Maandagmorgen 11.00 uur, tijd voor de chemokamer. Ik ben de jongste tussen vijf mannen van boven de 65.

Moniek, de vriendelijke verpleegster, laat me in een comfortabele stoel plaatsnemen.

Zus Anneke kijkt mee; emoties lopen hoog op. Eerst zoutoplossing, dan het gif van het UMCG, voorzichtig toegediend. Twee uur later een zakje rood spul; rood = gif. Ze zeggen dat mijn urine en tranen ook rood zullen zijn. Het is zwaar, maar het hoort bij mijn genezing.

Thuis voel ik nog niks en doe rustig wat klusjes. ’s Avonds bezoek bij vrienden: Froukje omhelst me, haar maaltijd doet me goed. Rond 21.00 uur komt de misselijkheid, ik ga naar bed en val in slaap. Midden in de nacht word ik even wakker, lees wat en geniet van de sterrenhemel op het plafond.

De dagen erna wisselen misselijkheid en rust elkaar af. Ik slaap veel, eet gezond, doe rustig aan, maar ervaar ook mooie momenten. Zaterdag is een goede dag, een 8! Chemokuur nummer 1 zit erop, en ik voel me weer zo goed.

♡ Oase van geluk

Twee dagen met kleinkinderen

De afgelopen twee dagen zijn mijn kinderen uit Zeeland op bezoek geweest, met hun kleintjes Tessa, Floortje en Lynn. Kleinkinderen zijn een bron van inspiratie: de prietpraat, de wandelingetjes, de boekjes, de liedjes — het zijn allemaal schatten van waarde.

Het zonnetje schijnt, en Tessa van net 3 huppelt naast mij. Floortje van bijna 8 maanden slaapt in de wandelwagen, Lynn van 16 dagen kijkt rustig rond in de box. Onderweg ruikt Tessa iets opvallends. “Bllhh, wat is dat?” vraagt ze. “Koeienstront,” leg ik uit, en ze lacht.

Al vroeg in de ochtend kruipt Tessa behaaglijk tegen me aan, en de gesprekjes beginnen. Wat weet een kind van 3 al veel! Haar nieuwsgierigheid opent een wereld voor me, en samen luisteren we naar elkaars hartslag. “Oma’s borst doet niet meer zeer hé?” vraagt ze. “Nee hoor,” zeg ik. Haar blije lach verwarmt mijn hart.

Zondagmorgen wordt alles ingepakt voor de lange rit terug naar Zeeland. Het zijn twee dagen genieten op topniveau: liefde, plezier en verbondenheid. Tessa wil nog blijven en huilt een beetje. Ik wil bij oma Carolien blijven. Ik houd me in, wetend dat maandag mijn eerste chemokuur wacht. Toch voel ik diepe dankbaarheid, vooral als Floortje me een grote glimlach toewerpt en haar ouders nog even blijven voor een kopje koffie.