♡ Vrucht uit bagger

Een tijd terug had ik al een recept meegekregen van de afdeling oncologie. Eerst had ik het maar weggelegd, het was immers nog niet zover. Maar 6 augustus komt steeds dichterbij. Dus woensdag toch maar naar de apotheek.

Gisteren heb ik mijn medicijnen opgehaald. Het zijn er nogal wat en er moest veel worden uitgelegd. De assistent-apotheker nam rustig de tijd en had een groot inlevingsvermogen. Heel prettig.

Daar loop ik dan, met een zakje vol middelen die mij beter moeten laten voelen in een tijd van bagger. En ineens moet ik denken aan… bagger.

De dakgoten van mijn schuurtje schoonmaken. Niet mijn favoriete klus. Met handschoenen aan sta ik op de trap en schuif de smurrie één kant op. Wat een lucht… brrr.

Toch is mijn tuin voor mij ontspanning en zie ik daar Gods schepping in. In het voorjaar koop ik altijd mijn favoriete bloem: de vlijtige lies. In het najaar ontstaan er zaaddoosjes die open springen en hun zaad verspreiden. Een wonder op zich.

Een keer had ik de dakgoot niet schoongemaakt. In het voorjaar ontdekte ik tot mijn verbazing dat er een zaadje was ontkiemd, juist in die bagger. Afgestorven, maar weer tot leven gekomen door de zon.

In de natuur geldt een wet: een bloem moet eerst afsterven voordat hij vrucht kan dragen.

Mijn vriendin zei: “Het moet eerst lelijk worden, voordat het weer mooi kan worden.”

Een ander zei: “Zie het als een onweersbui, die drijft ook weer weg.”

Het raakt me, want ook in mij zal dit seizoen van alles bagger worden. Het is mijn onweersbui. Maar daarna zullen de vogels weer zingen en zal ik weer vrucht dragen.

Lukas 8:15 HTB

Maar het zaad dat in goede, vruchtbare grond terechtkomt, zijn de mensen die met een goed, oprecht hart naar de woorden van God luisteren en zich eraan houden. Het zaad brengt vrucht voort in hun leven, omdat zij volhouden.

♡ Nieuw leven

Kleinkind Lynn

Een nieuw leven

Het was een wiebelige week. Zondagavond, na een gezellig bezoek van vrienden, werd ik ziek. Maandag bracht ik door op bed, misselijk en slap. Dinsdag voelde ik me nog niet helemaal beter; woensdag gaf de huisarts me pilletjes tegen de diarree. Gelukkig hielpen ze goed.

Donderdagochtend, midden in de nacht, schrik ik wakker van de telefoon. “Gefeliciteerd met je derde kleinkind!” zegt Peter enthousiast. Het kindje is kerngezond, en ook moeder maakt het goed. Ik spreek mijn dochter even; wat een kanjer, binnen een paar uur heeft ze weer een prachtig kind op de wereld gezet. Trots vult me.

Ondertussen trekt een hevige onweersbui over. Flitsen en donderslagen verlichten mijn slaapkamer. Even later is het stil. Dan hoor ik de vogels weer zingen, alsof ze me zeggen: wakker blijven, er is nieuw leven, een nieuw kleinkind. Zo’n zegen.

“Thank you, Lord,” fluister ik.

♡ Pruiken passen met een lach

Vrijdagochtend 13 juli begint goed: ik ben lekker vroeg wakker. Vandaag krijg ik bezoek, dus ik spring snel onder de douche. De afwas van gisteren wacht nog, maar die moet voor 9 uur weg zijn. Mijn haar is gewassen, föhnen hoeft niet, want vandaag komt de pruikenvrouw uit Groningen. 

Wendy en Els komen mee om mee te kijken en adviseren.

De dame arriveert, en al snel liggen de verschillende pruiken op mijn hoofd. Soms lach ik van plezier – vooral als Floortje, 8 maanden, liefdevol toekijkt vanuit de kinderstoel. Miranda volgt alles via webcam vanuit Zeeland, zo kan mijn oudste dochter alles van dichtbij meemaken.

De pruikenvrouw legt uit hoe ik een pruik op moet zetten, en ik oefen. De momenten zijn intens, maar ook vrolijk en leerzaam. 

Lachen breekt de zwaarte van het moment; kaal worden is immers geen keuze, het overkomt je.

Later op de avond rij ik naar mijn oudste zus Anneke om mijn nieuwe look te laten zien. “Wat ben je prachtig,” zegt ze, een knuffel en een traan erbij. Dat had ik nu nét even nodig.

Bijbeltekst:

"Smaak en zie dat de Heer goed is; gelukkig de mens die bij Hem schuilt." – Psalm 34:9

♡ “Bang, maar schoon – vertrouwen tussen scans”

Anita stapt dapper bij me in de auto. Vandaag een botscan in Winschoten. Best spannend, maar fijn om haar erbij te hebben.

Bij de balie kijk ik naar vier dames die schaapachtig terugkijken als ik de weg vraag. Even moet ik lachen; geen enkele glimlach. Ach ja, maandagmorgen. Ik bedank ze vriendelijk en glimlach terug.

De scan begint. Met alleen mijn riem af lig ik stil terwijl het apparaat over mijn hele lichaam draait. Alles lijkt normaal, maar ineens wil de arts een extra CT-scan. Mijn hart slaat sneller. “Moet ik me zorgen maken?” vraag ik. “Nee, helemaal niet,” zegt de verpleegster. Maar mijn gedachten rennen vooruit. Angst sluipt naar binnen, ze kijken immers dwars door je heen. 

De CT-scan draait langzaam rond mijn romp. Daar ligt iets wat ze willen bekijken, en willen voor de zekerheid nog een scan maken. Mijn ogen sluiten zich, ik bid zachtjes: “Jezus, ik ben bang…” Een traan rolt over mijn wang.

Op de terugweg zijn we stil. Twee dagen wachten, wat voelt dat lang. Thuis probeert Floortje op mijn schoot afleiding te bieden. 

Na twee dagen belt Marja mij  “Alles is goed. Geen uitzaaiingen, helemaal schoon. De plek was slijtage in de onderrug, niets ernstigs, heeft met leeftijd te maken. 

Opluchting overspoelt me. Een diepe zucht… en een dankbaar hart. Thank you, Lord!

“In dat moment besef ik: ondanks de angst, de onzekerheid en de stiltes ertussen, blijft Zijn zorg en trouw steeds bij mij.”

De verplegers zien er uitnodigd uit, maar het blijft een eng ding. 

♡ Vogelvlucht naar mijn werk

De viltstiftkruisjes van de bestraling op mijn borst zijn inmiddels weggewassen. Dit traject heb ik zonder al te veel kleerscheuren doorlopen. Bij de afspraak met de radioloog keek ze even verbaasd, voelde mijn borst, hals en oksel en zei: “Smeer je er wat op?” Ik knikte, en ze voegde toe: “Dat kun je zien, het ziet er erg goed uit.” Geen roodheid, geen wondjes, geen droge huid. Verbazend. Dank U Heer, gebed van velen en goed voor jezelf zorgen helpt!

Het is even rustig in mij. Geen ritten naar Groningen, geen stralingen door mijn lijf. Rusten, bijkomen en voorbereiden op de chemo. Het gesprek met de internist is geweest; de eerste chemokuur staat gepland op 6 augustus, om de drie weken, in totaal zes keer. Achttien weken onder zeil.

Op momenten van rust probeer ik me op verschillende manieren zo sterk mogelijk te maken voor de bezem met gif die door mijn lijf zal gaan om eventuele kankercellen weg te vegen. Lichamelijk en geestelijk zal ik er vol in gaan. In de dienst van vanmorgen hoorde ik weer: “God zal altijd voor je zorgen.” Dat is een geruststelling.

Afgelopen vrijdag, 6 juli 2012. Half tien ’s ochtends, ik stap in de auto, heb lekker gedoucht en wil er goed uitzien, want ik ga naar mijn werk. Vandaag geen spijkerbroek, maar een rokje, en make-up doet wonderen ;-) Het is mooi weer, en ik geniet van de rit. Gezonde spanning, maar ook rust. Veel mensen zien en spreken, emotionele momenten en oprechte belangstelling.

Bij aankomst word ik hartelijk begroet door Jan, collega van facilitair beheer. Een stevige hand, een dikke smok op mijn wang: “Kom, je krijgt een bakje koffie.” Het ijs is gebroken. De hele morgen door komen collega’s langs om me te knuffelen, me te kussen, een plantje te geven, aandacht en liefde. Soms een traan, een brok in de keel, maar het mag er zijn. Tot slot een stevige hand van de baas: “Je kunt het.” Wat een wonder van een ochtend.

Om drie uur stap ik vermoeid, maar dankbaar, weer in de auto naar Groningen. Jan zwaait me uit. Het was een zegen om hier te zijn.

Op de terugweg hoor ik op de radio  "Jezus is just alright with me" van de Doobie Brothers, een klassieker uit 1978. Ik zet het volume op negen en voel me weer even achttien. Onbewust rij ik harder, genietend van het moment.

It is alricht with me!