Herinneringen en verlies
Tijdens het lezen van mijn eigen blog branden de tranen in mijn ogen. Het gat van zes jaar niet schrijven herbergt meer verdriet dan ik had verwacht. Ik laat het gebeuren.
Tranen komen als ik lees over mijn oudste zus Anneke, die zo vaak met me mee was naar het ziekenhuis, altijd moed insprekend en zorgde voor humoristische momenten in de wachtkamer. In mei 2017 is ze overleden aan slokdarmkanker, 63 jaar oud.
Ook mijn broer Johan mis ik. Hij vond het moeilijk om mij te zien strijden tijdens de chemotherapie en wilde helpen op zijn manier, maar onze paden liepen uiteen. Hij overleed in 2016, slechts 60 jaar.
Mijn moeder, die in 2017 overleed op 90-jarige leeftijd, zie ik terug op een foto in mijn tuin tijdens mijn chemokuur. Het verdriet is zichtbaar in haar ogen, maar ook haar vertrouwen: “Mijn dochter is sterk, ze redt het wel.”
Geluk en dankbaarheid
Tegelijkertijd zijn er tranen van geluk. Mijn kleinkinderen laten mijn hart opbloeien met hun lieve woorden en momenten. Ik bid voor ze, wetende dat Hij op hen let.
Het levensbootje waarin ik de afgelopen jaren zat, heeft veel doorstaan: stormen, donkere wolken, regen en mist. Maar ik was nooit alleen. Hij was erbij, en Hij kalmeerde de wind en het water. Langzaam vaar ik weer in rustigere wateren.
Door al deze herinneringen voel ik zowel verdriet als dankbaarheid. Het leven gaat door, maar het gemis van geliefden blijft voelbaar.
Tegelijkertijd ontdek ik momenten van vreugde, liefde en geloof die me dragen.
Na zes jaar stilte pak ik mijn blog weer op. Niet alleen om kankerverhalen te delen, maar ook om mijn eigen leven weer eens van dichtbij te bekijken – inclusief mijn gekke gewoontes, mijn paarse jas, mijn groene vingers, mijn hobby's, mijn leven met God.
Langzaam ga ik verder, één woord tegelijk, met hoop, humor en een flinke knipoog naar mezelf.
Rust en reflectie😉
Welkom opnieuw in mijn leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten