♡ Het was stil in mij

Herinneringen en verlies

Tijdens het lezen van mijn eigen blog branden de tranen in mijn ogen. Het gat van zes jaar niet schrijven herbergt meer verdriet dan ik had verwacht. Ik laat het gebeuren.

Tranen komen als ik lees over mijn oudste zus Anneke, die zo vaak met me mee was naar het ziekenhuis, altijd moed insprekend en zorgde voor humoristische momenten in de wachtkamer. In mei 2017 is ze overleden aan slokdarmkanker, 63 jaar oud.

Ook mijn broer Johan mis ik. Hij vond het moeilijk om mij te zien strijden tijdens de chemotherapie en wilde helpen op zijn manier, maar onze paden liepen uiteen. Hij overleed in 2016, slechts 60 jaar.

Mijn moeder, die in 2017 overleed op 90-jarige leeftijd, zie ik terug op een foto in mijn tuin tijdens mijn chemokuur. Het verdriet is zichtbaar in haar ogen, maar ook haar vertrouwen: “Mijn dochter is sterk, ze redt het wel.”

Geluk en dankbaarheid

Tegelijkertijd zijn er tranen van geluk. Mijn kleinkinderen laten mijn hart opbloeien met hun lieve woorden en momenten. Ik bid voor ze, wetende dat Hij op hen let.

Het levensbootje waarin ik de afgelopen jaren zat, heeft veel doorstaan: stormen, donkere wolken, regen en mist. Maar ik was nooit alleen. Hij was erbij, en Hij kalmeerde de wind en het water. Langzaam vaar ik weer in rustigere wateren.

Door al deze herinneringen voel ik zowel verdriet als dankbaarheid. Het leven gaat door, maar het gemis van geliefden blijft voelbaar.

Tegelijkertijd ontdek ik momenten van vreugde, liefde en geloof die me dragen. 

Na zes jaar stilte pak ik mijn blog weer op. Niet alleen om kankerverhalen te delen, maar ook om mijn eigen leven weer eens van dichtbij te bekijken – inclusief mijn gekke gewoontes, mijn paarse jas, mijn groene vingers, mijn hobby's, mijn leven met God. 

Langzaam ga ik verder, één woord tegelijk, met hoop, humor en een flinke knipoog naar mezelf.

Rust en reflectie😉

Welkom opnieuw in mijn leven. 

♡ Gevreesde Gen

Vandaag is het 29 maart 2019 – precies 7 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. 7 jaar alweer! Wat een weg is dat geweest, maar ik ben nog steeds kankervrij.

Vorig weekend hebben mijn dochters Miranda en Wendy en ik dat gevierd. Tegelijkertijd kregen we ook de uitslag van mijn DNA-onderzoek: geen afwijkingen in BRCA1, BRCA2 of CHEK-2. Een enorme opluchting! Geen zorgen meer voor mijn dochters of kleindochters over preventieve operaties van verwijderen van borstrn of eierstokken. 

Dat vroeg natuurlijk om een klein feestje, en dat hebben we dan ook gedaan. Zo vier je overwinningen, groot én klein! 

Vier het leven

Mijn postbus hangt sinds kort aan de buitenmuur van mijn huis.

Na het aardbeving bestendig maken van mijn huis, zit er een dikke geïsoleerde jas van 20 cm omheen. Dus geen brieven meer op de mat, maar gewoon even naar buiten voor de post. Ik steek de sleutel in het slotje en zie een brief van het ziekenhuis.

Mammografie op 12 april 2019 om 8.50 uur aanwezig zijn.

Pff het doet me altijd wat, de angst dat er weer iets zit wat er niet hoort, is beklemmend, maar ook zo niets omvattend want het is gewoon een moment opname.

Lieve mensen,

Je staat er vast van te kijken....hè een mail van Carolien?
In 2013 ben ik abrupt gestopt, er moest ruimte gemaakt worden in mijn hoofd in mijn hart en in mijn luisteren naar hoe nu verder. (zie vorige blogs)
Het is inmiddels wel 6 jaar verder en het verlangen om het weer op te pakken werd steeds groter.

Maar dat doe ik niet zomaar, ik heb er 3 hele goede redenen voor.
1.
omdat het precies vandaag 7 jaar geleden is dat ik ben begonnen met mijn blog en nog steeds kankervrij ben en dat graag met je wil delen.
2.
omdat lieve vrienden mij aanspoorde om dit weer op te gaan pakken en daar hadden ze best goede redenen voor. 

3.
en omdat ik het vreselijk leuk vind om te schrijven.

Dus lieve mensen wederom, welkom en neem een kijkje in mijn leven. 

De meeste stukjes zullen niet over ziekte gaan, (voel me namelijk kiplekker ;) maar gewoon over wie ik ben en wat ik zoal beleef. Over prietpraat van de kleinkinderen, over de prachtige schepping die afspeelt in mijn tuin, over onhandig en grappige dingen, het vallen en opstaan in het leven.

En natuurlijk ook over mijn wandel met God, en hoe ik mijn best doe om de kanker uit mijn leven te houden.

Ik vier het leven, en wil dat graag weer met  je delen.

Maar voel je vrij om je uit te schrijven als je geen mail meer wilt ontvangen.