♡ Chemokuur 5

Zaterdagmorgen, half 9, trek ik de gordijnen van mijn slaapkamer open. Het is rustig buiten. Grijze wolken schuiven langzaam langs elkaar heen. Wat liggen er al veel bladeren op de grond! Het is een schilderij van kleuren. Wat zal ik vandaag eens gaan doen? Eerst maar even onder de douche.

Na mijn ontbijt neem ik plaats aan mijn grote eettafel, mijn voeten lekker op de verwarming. Ik pak het kalendertje van Max Lucado en lees de dagtekst. Daar moet ik even over nadenken.

Mijn blik valt over mijn tuintje: de eenjarige bacopa doet nog zo vreselijk zijn best. Ondanks dat ik er niks aan doe, heeft het witte plantje een enorme aantrekkingskracht op mij.

Gisteren kreeg ik van Frits en Froukje een mooie bak met winterviolen. Heerlijk, ik hoop dat ze de hele winter bloeien.

Ik zoek inspiratie voor dit nieuwe bericht; er is zo weinig gebeurd de laatste week.

Oeps, toch wel: maandag had ik mijn vijfde chemokuur.

Ik was de eerste dagen vitaal, maar woensdag kwam de man met de hamer. Ze hadden me gewaarschuwd dat de bijwerkingen pas een paar dagen later zouden optreden, maar het is raar: je verwacht het dan gewoon niet meer.

Woensdagavond deed mijn hele lichaam pijn en de hele nacht had ik bonkende hoofdpijn. Ook donderdag was zwaar. Ik voelde me alleen en begin te ontdekken dat het bij het proces hoort. Niemand is daar schuldig aan, alles begint gewoon te worden. Zelfs ik begin eraan te wennen dat het stil wordt om mij heen. Ja, zo werkt het: een knokpartij die alleen jou aangaat.

Uiteindelijk belde ik mijn zus of ze langs wilde komen. Ook zij is alleen en weet heel goed hoe dat voelt.

In dit proces mag ik leren relativeren: wat deed ik voor een ander toen ik gezond was? Ging ik bij zieken op bezoek? En dan kom je tot de ontdekking dat ik daarin ook tekortgeschoten ben.

De verwoestende kracht van zelfmedelijden, die je niet verderbrengt als je denkt “laat mij maar, ik kruip weg in mijn kooitje”, vraagt dat je jezelf een schop onder de kont geeft en zegt: Vooruit, Carolien…

Dus ik kroop op de fiets en haalde garen. Ik ga iets moois maken voor mijn dochter in Zeeland, die altijd zo brocant bezig is en alles wat gehaakt is een bijzondere plek geeft. Of voor mijn andere dochter, die graag gehaakte bloemetjes op truitjes wil voor de kleine meid.

Onderweg kom ik allerlei bekenden tegen, die me aankijken, zelfs nakijken. Blijkbaar begin ik er toch anders uit te zien… geeft niks.

Dan zie ik een moeder lopen met een kind in een rolstoel, zwaar gehandicapt. In haar ogen zie ik wanhoop en eenzaamheid. Wat is het toch raar hoe je weer met beide benen op de grond komt te staan als je ellende ziet die zwaarder is. Als ik de moeder en het kind laat voorgaan in een winkel, kruisen onze blikken elkaar; ik lach naar haar en bid in gedachten voor moed en vreugde voor hen.

Onderweg naar huis besef ik: het gaat helemaal niet zozeer om mij.

Als ik mijn tuinpad op fiets en de bacopa zie bloeien, en mijn warme huisje binnenstap, is mijn gevoel van zelfmedelijden verdwenen als