“Ja, doe maar,” zeg ik.
Ik moet eerst bijkomen van deze ochtend en alle emoties die daarbij horen. Hoe nu verder… Ik ga even op de bank liggen.
Niet veel later gaat de bel. Mijn lieve vriendin Els staat voor de deur. Wat is ze welkom. Zo fijn om vriendinnen te hebben.
We zitten samen aan de koffie en delen ons hart, met soms een lach en soms een traan.
Even later zie ik ineens een witte auto de straat in komen rijden.
“Is dat Miranda?” zeg ik.
Maar dat kan toch niet, ze woont helemaal in Zeeland…
Maar niets is minder waar.
Ze tilt Tessa van bijna drie jaar oud uit de auto en loopt mijn pad op.
Ik ren haar tegemoet en barst in tranen uit. Wat heerlijk dat ze er zijn.
Dit voelt zo warm, precies wat ik nodig had. Even alles vergeten en genieten van mijn eerste kleinkind.
Deze dag kan niet meer stuk.
En misschien is er toch één voordeel dat ze zo ver weg wonen… ze blijven nu een tijdje.
Wat een zegen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten