♡ Niemand mag alleen zijn met kerst

Alleenstaand

Ook met kerst sta je alleen,

en stap je misschien uit je bed met je verkeerde been.

Maar deze keer ga ik niet pruilen,

en zeker niet zielig huilen.

Ik wil er zijn voor mijn medemens,

daar hoef ik niet ver voor te zoeken met een telelens.

Genoeg mensen zitten alleen met de kerstdagen

en voelen de eenzaamheid in vlagen.

Vandaag gaan we open in het Buurhoes,

en dat voelt een beetje als "toes"

Een kopje koffie met een snack

stilt niet alleen de lekkere trek,

maar geeft ook verbinding,

al is het maar heel even.

Want daar gaat het om in een mensenleven.

Vandaag leg ik een arm om iemand heen,

en klaag ik niet langer steen en been.

God zegt: "Denk om elkaar!"

Liefde is zo’n mooi gebaar.

Het voelt altijd goed,

en geeft de eenzamen moed.

Draag mee in plaats van klagen,

ik wens ieder gezegende feestdagen.

♡ Lichtjes in kleine handjes

Het is 11 november. De kleinkinderen mogen langs de deuren om een liedje te zingen.

“Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten…” 🎵

Mijn kleinzoons van 9 en 3 jaar oud bellen aan bij de eerstvolgende voordeur.

Met grote ogen kijken ze vol verwachting naar de dame die de deur opent.

Met volle borst zingen ze het 11 november-lied, wetend dat ze na het lied beloond worden en mogen grabbelen in een bak vol snoep.

De jongste van 3 snapt er nog niet veel van, maar zijn grote broer is zijn voorbeeld.

Als ze bij de deur weglopen, slaat de kleine, dappere kleinzoon zijn lampion een paar keer met een klap op de grond.

Dat ding overal mee naartoe slepen vindt hij maar niks.

Thuis wordt zijn rugzakje op de kop gehouden en ontdekt hij dat het toch niet zo’n raar 11 november-gedoe is.

Hij kan wekenlang snoepen en zijn gebit bedekken met suiker.

Gaatjes in de kiezen zijn voor latere zorg.

Nu eerst genieten. 🌟

♡ Stilgezet door genade

Tijdens een korte wandeling op de zondagmiddag voelde ik me niet lekker.

Ik kreeg druk op mijn borst, die uitstraalde naar mijn armen.

Dit is menens, dacht ik gelijk.

Het drukkende gevoel had ik al vaker opgemerkt, maar er geen aandacht aan besteed.

Na een telefoontje lag ik binnen een uur in de ambulance, onderweg naar het ziekenhuis.

De cardioloog gaat naast mijn bed op een stoel zitten.

Ze kijkt mij aan en zegt:

"Er zitten twee kransslagaders voor 98% dicht."

"Dat meen je niet," zei ik nog.

Ze knikte.

"Ja, daar moeten we op korte termijn iets aan doen.

We zullen je meteen op een wachtlijst zetten."

Wachtlijst? Hoezo?

Mijn hart kan het opgeven!

Die weken voelden als een eeuwigheid.

Mijn geduld werd getest.

Maar voor mij kwam het op tijd, want ik kreeg twee stents en een enorme boost aan energie.

Wat een genade.

God heeft mij wederom gespaard, en ik mag leven.

Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam,

de rots van mijn bestaan, al wat ik heb, is God,

nu en altijd.

Psalm 73:26

 

♡ Leven en zaaien

Deze maand ben ik jarig.

Wat een zegen dat ik nog steeds leef.

De borstkanker in 2012 heb ik overleefd, ondanks de meest agressieve vorm, de triple-negatieve borstkanker.

Daarom ben ik drie keer zoveel dankbaarder dat ik deze verjaardag mag vieren.

Ik mag nog door zaaien met het zaad van Gods liefde.

Zaaien… het is niet altijd makkelijk.

Soms voelt de aarde droog, of lijkt het zaadje verloren te gaan.

Maar ik weet: elk zaadje dat ik neerleg, raakt de grond die God kent.

Soms ontkiemt het zacht en onverwacht,

in het hart van een kleinkind.

Soms groeit het tussen onkruid,

op plaatsen waar ik het niet had verwacht.

En soms waait het weg, maar God bewaart het, op Zijn tijd.

Ik zaai met mijn handen en mijn hart,

met liefde, geduld en gebed.

God doet de rest.

En ik vertrouw erop dat elk zaadje, op Zijn manier en in Zijn seizoen, zal bloeien.

Galaten 6:9

Laten wij ons dan niet moe maken goed te doen,

want te zijner tijd zullen wij oogsten,

als wij het niet opgeven.

♡ Waar bloemen zingen

Tegen een balkon van 3 bij 6 meter zeg je eigenlijk geen balkon meer, maar een dakterras.

Och, wat ben ik toch gezegend met zo’n tuin dichtbij. 

Toen ik dit huis vijf jaar geleden aangeboden kreeg, was het dakterras nog helemaal leeg. 

Meteen begon het te borrelen in mijn hoofd en mijn groene vingers gingen jeuken. Inmiddels is het een klein paradijsje op aarde. 

Als ik ’s morgens, met halfdichte ogen, schoorvoetend naar het toilet loop, geeft het grote raam mij zicht op al het moois dat de schepping mij biedt.

De bloemen lijken te zingen: “goedemorgen”, en ik fluister zachtjes Uw naam: 

dank U, Jezus.

Ben ik dan al wakker?

Ja, zeker — de nieuwe dag lacht mij toe.

Spreuken 31:25

Kracht en waardigheid stralen van haar af;zij ziet elke nieuwe dag met vertrouwen tegemoet.

♡ Uniek gemaakt

In de winkel heeft elk artikel een barcode.

Koekjes, chocolade, chips — alles een nummer.

Alles wat God maakte, heeft geen barcode.

Appels, bananen, aardappelen, bonen — allemaal zonder nummer.

De fabriek doet er een zakje omheen met een barcode, maar God niet.

Hij had geen kleurstoffen nodig.

Kijk naar de kleuren om je heen — puur, stralend, vol leven.

Ook een houdbaarheidsdatum is niet nodig; elke dag geeft Hij genoeg.

En weet je wat nog mooier is? Jij hebt ook een barcode.

Niet een echte, zoals op een product,

maar diep in jou — in jouw unieke vingerafdruk.

Jouw vingers zijn jouw barcode.

God gaf ieder mens een vingerafdruk die niemand anders heeft.

Waar de wereld nummers plakt,

ziet God een mens:

uniek, kostbaar,

en met liefde gemaakt.

♡ Pad van gewoontes

Het pad van gewoontes beschrijft hoe gedrag zich ontwikkelt en verankert in ons brein. Gewoontes zijn als ingesleten paden in je hersenen, waarbij elke herhaling de paden versterkt. Het veranderen van gewoontes kost tijd en moeite, omdat je nieuwe paden moet creëren en bestaande moet doorbreken. 

Daar ben ik druk mee bezig. 

En onder de wandeling door de weilanden kwam ik dit pad tegen. En moest daar aan denken. Blokkades gevormd door steeds hetzelfde pad te lopen die je eigenlijk niet wilt lopen, geeft frustratie. 

Maak mij, HEER, met uw wegen vertrouwd, leer mij uw paden te gaan.

Psalm 25:4 

Chips eten

Chips eten is een favoriete bezigheid van mij. Het is natuurlijk verschrikkelijk ongezond en op bed kom je jezelf wel weer tegen. 

Je ligt wakker van de hoeveelheid zout die het lichaam moet verwerken, de kussen moet omhoog want je slokdarm staat in brand. 

Maar 1 keer in de week heb ik dat er voor over. 

Zo ook vanavond, ik had niks in huis maar wist dat Irene, 

(de dochter van mijn overleden zus) alleen thuis was, en aangezien ik weet dat zij ook geen chips kan weerstaan, overval ik haar met een bezoekje. 

Ik heb twee prachtige lieve dochters, maar daarnaast scoort Irene als nicht ongelofelijk hoog. 

Haar moeder vervangen wil en kan ik niet, maar de lieve knuffels die we aan elkaar geven, het bakje eten wat ik van haar mee krijg, het vullen van bloembakken wat ik graag doe voor haar, of de aai over haar bol als de migraine weer toeslaat, dit alles voelt als een bonus voor ons beiden. 

En dan natuurlijk niet te vergeten de 2 schattige achternichtjes die mij tantie noemen, waar ik altijd mee mag knuffelen.

En vanavond was het een klein feestje, geen kids, geen hoofdpijn maar gewoon lekker bijkletsen met tussen ons in... 

natuurlijk een zak chips. 

♡ Petrus tranen (sneeuwbes)

Een trosje witte balletjes glinstert in de zon; het zijn net kleine pareltjes.

Het lokte mij als kind om die besjes te plukken en op te eten.

Deze Petrustranen (sneeuwbesstruik) stond vroeger bij mijn ouders in de tuin.

Mijn moeder waarschuwde ons altijd voor de witte bessen: “Kom daar niet aan, want die zijn giftig.”

Het is eigenlijk maar een relatief kleine struik, met een gemiddelde omvang van 1,50 bij 1,70 m.

Volgens de plantenbijbel verborg Petrus zich in deze struik toen hij vluchtte voor de soldaten van Pilatus.

Hij weende bitter om zijn verraad, en zijn tranen bleven als witte parels aan de takken hangen.

Deze kleine struik stelde niet veel voor, maar Petrus moest zich diep gebogen hebben om zich uit pure ellende en schaamte te verstoppen, zodat niemand hem kon zien.

Wat een genade dat Jezus na de opstanding tegen hem zei:

"Weid Mijn lammeren."

Wat een diepe, volmaakte liefde, hoe Jezus met ons nederige mensen omgaat.

Hij vergeeft en blijft ons aanmoedigen.

Luc 22:62

En hij ging naar buiten en weende bitter.

Evenwicht

Samen waren we op pad.

Wij, een vriendin en ik zouden het knuppelpad gaan lopen. 

We hadden geen idee hoe dat eruit zou zien. Daar aangekomen begonnen onze knieën een beetje te kriebelen. Kom op zeiden we tegen elkaar dit kunnen we.  Een 750 meter lange smalle steiger lag voor ons. 

Zij liep voorop en ik achter haar aan. Steeds langzamer gingen we lopen, en het werd steeds stiller. 

Gelukkig konden we even zitten in het midden van de tocht en tijd voor een foto. 

Met klamme handen volgen we het smalle pad. 

Het eind is in zicht en ik maak een sprongetje. 

Dat hebben we gehaald. 

Gewoon vooruit kijken, voor een evenwicht leven. 

♡ Dreiging van oorlog

De dreigingen van oorlog hoor ik elke avond op het journaal, 

al die angst van mensen, een ongelooflijk verhaal.

Je merkt hier nog niks van al die ellende en verdriet,

Of wil mijn hart niet weten wat mijn oog ziet? 

Ik druk het weg, geen nieuws wil ik horen,

want het zal mijn nachtrust weer verstoren. 

Zoveel haat en verdriet, de wereld staat in brand. 

Ik weet het, dan lijk ik op een struisvogel met de kop in het zand. 

De Schepper heeft nog steeds de touwtjes in de handen, 

Daar kan ik met mijn bange hart landen. 

En als dan onderweg dit tegenkom. 

Weet ik, God is alom. 

♡ Schitterende parels

Ja, ik geloof dat de meeste tranen zijn uitgekristalliseerd.

Dat ik mijn leven weer oppak.

Het zal nog met vallen en opstaan gaan, maar ik ben op de goede weg.

De scheiding van mijn kinderen vorig jaar heeft veel impact op mij gehad, meer dan mijn eigen scheiding 24 jaar geleden.

Allerlei klusjes hebben mijn dochter en ik gedaan in haar huis.

We zijn beide gezegend met twee rechterhanden, en die draaien we nergens voor om.

Bij mijn ex-schoonzoon kom ik nog geregeld voor een bezoekje of om even op te passen.

Ik doe het graag, maar het is toch anders.

De kleinkinderen buigen mee, en dat doen ze heel goed.

In hun hartjes kijken kan ik niet, maar er voor hen zijn in hun stille verdriet is het enige wat ik als oma kan doen – naast natuurlijk mijn dagelijks gebed voor al mijn geliefden.

Loslaten, zeggen ze heel vaak.

Gelukkig zijn er ook verstandige mensen die zeggen: “Als loslaten nog niet lukt, houd ze dan anders vast.”

Dat mag ik leren.

En ik ben dankbaar voor lieve vriendinnen met wie ik op een soort van roze bankje heb gezeten, waar alles mocht vloeien en waar ik mocht groeien.

Psalm 34:18

De HEER is dichtbij wie bedroefd zijn, Hij redt wie het hart gebroken is.