Ja, ik geloof dat de meeste tranen zijn uitgekristalliseerd.
Dat ik mijn leven weer oppak.
Het zal nog met vallen en opstaan gaan, maar ik ben op de goede weg.
De scheiding van mijn kinderen vorig jaar heeft veel impact op mij gehad, meer dan mijn eigen scheiding 24 jaar geleden.
Allerlei klusjes hebben mijn dochter en ik gedaan in haar huis.
We zijn beide gezegend met twee rechterhanden, en die draaien we nergens voor om.
Bij mijn ex-schoonzoon kom ik nog geregeld voor een bezoekje of om even op te passen.
Ik doe het graag, maar het is toch anders.
De kleinkinderen buigen mee, en dat doen ze heel goed.
In hun hartjes kijken kan ik niet, maar er voor hen zijn in hun stille verdriet is het enige wat ik als oma kan doen – naast natuurlijk mijn dagelijks gebed voor al mijn geliefden.
Loslaten, zeggen ze heel vaak.
Gelukkig zijn er ook verstandige mensen die zeggen: “Als loslaten nog niet lukt, houd ze dan anders vast.”
Dat mag ik leren.
En ik ben dankbaar voor lieve vriendinnen met wie ik op een soort van roze bankje heb gezeten, waar alles mocht vloeien en waar ik mocht groeien.
Psalm 34:18
De HEER is dichtbij wie bedroefd zijn, Hij redt wie het hart gebroken is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten