Ik teken mijn wenkbrauwen wat bij en geef mijn wangen wat kleur. Klaar om weg
te gaan.
“Goh joh, wat staat je dat goed, dat korte koppie. Staat je pittig,” hoor ik
geregeld.
Maar ik voel me helemaal niet pittig.
Ik voel me zwak.
Niemand ziet dat het nog helemaal niet goed gaat.
Dat er een gat in mij zit. Geen lichamelijke pijn meer, maar mentale pijn.
Dat ik mijn leven niet weer op de rit krijg.
Dat ik bang ben, verward, soms boos en verdrietig.
Dat ik me alleen voel, omdat ik rouw om een vriend waar ik om gaf.
“Het is nu toch al een tijdje geleden…”
Misschien denken mensen dat het wel weer over is.
Of denk ik dat ze dat denken.
Het is niet voor niets dat ik een tijd niet heb geschreven. Mijn
vertelkraantje ging dicht… en langzaam vroor het dicht.
Niet zwak willen zijn, niet zeuren, geen aandacht willen vragen. Dat is mijn
valkuil, maar ook mijn overleving.
Ik ben opgegroeid in een goed gezin, waar zeuren geen plek had. Troost werd,
onbedoeld, niet altijd gegeven.
Dus bouwde ik een klein harnas.
Elke zondag neem ik dat harnas mee naar de kerk.
Het past inmiddels perfect.
En mijn muur… die tolereer ik ook. Het is immers mijn muur.
Het kleine meisje zit veilig daarachter.
Mijn muur hoef je niet met een moker neer te halen.
Hij is opgebouwd uit bevroren tranen.
Als er warmte komt, smelt hij vanzelf.
Maar ja… laat die warmte maar eens toe.
Wat is het moeilijk om troost te ontvangen als dat harnas in de weg zit.
Mensen vinden het moeilijk om er doorheen te prikken.
Mijn boosheid is immers de voorkant van mijn verdriet.
In de preek van zondag hoorde ik dat je boos mag zijn.
Dat er bij God troost is.
Dat Hij niet schrikt van onze emoties. Wij mensen vaak wel.
In de auto, op weg naar huis met mijn zus Anita, hebben we gehuild.
Het water van mijn bevroren muur begon te smelten.
Een klein stukje genezing. Een stukje troost.
Thuis pak ik het boek Eindelijk thuis van Henri Nouwen.
Hij schrijft over het schilderij van Rembrandt van Rijn, De terugkeer van de
verloren zoon.
De handen van de vader…
Eén hand van troost,
en één hand die zegt: “Toe maar weer.”
Die handen heb ik nodig.
Ik zoek een lied op dat ik eerder hoorde.
Als de piano begint en de vrouw z8ingt, scheurt mijn muur open.
God, sus mij alstublieft…
zodat ik weer verder kan gaan,
zonder harnas en zonder muur.
Want dan ben ik wie ik écht ben:
gewoon Carolien,
Zijn geliefde kind.
Hee lieve carolien,
BeantwoordenVerwijderenEerlijk gezegd had ik je blog al wel een poosje gemist....wat een moedig stuk zeg!!
Het is inderdaad lastig om door te vragen, je wilt ook gewoon weer verder....Maar fijn dat je een inkijkje geeft in je "keuken". Ga door en vlieg....heb je blog laatst nog aan iemand doorgegeven die met dezelfde dingen dealt als jij deed/doet....Je bent een bemoediging voor anderen.... <3
Kus van ME
Lieve tante, ik vind het ontzettend moedig dat je je ook van je zwakke kant laat zien. Juist daardoor laat je zien hoe sterk je eigenlijk bent (wat niet wil zeggen dat je je nooit kloten voelt).
BeantwoordenVerwijderenVeel liefs en kus,
Andre
Dank je wel voor je openheid in je ‘seasons’ en dat je je kwetsbaar durft op te stellen. Wat mooi om te lezen dat je het gevecht niet alleen aan gaat maar dat je je uitstrekt naar God. Jij bent Zijn geliefd kind, kom maar weer uit je kooitje! Je mag laten zien wie je bent!
BeantwoordenVerwijderenHeel veel sterkte in je proces en ik bid je Gods herstel toe en diepe, innige vrede die alleen Hij geeft!
Wat heb je weer mooi geschreven en je gevoelens bloot gelegd, knap hoor!
BeantwoordenVerwijderenHet boek van Henry Nouwen, prachtig, mooi dat je daar bij uit kwam en dus bij God.
De vorige week vonden wij jou zo bijzonder in de goede zin van het woord! Zo flink en dat je tijd nodig hebt om je leven weer op de rails te krijgen is toch logisch?
Wat heb jij het afgelopen jaar niet allemaal meegemaakt.
Wij vonden het echt gezellig dat je er was en ook deelde wat je op je hart had en nu in deze seasons helemaal. Dat vind ik knap van je!!!!!!!
Je zult er natuurlijk reacties op krijgen en dat bemoedigt jou ook weer.
Caro heel veel sterkte en Gods nabijheid voor elke minuut in je leven,
W en M