♡ Kleine wonderen in gewone dagen

De regen klettert tegen mijn achterkamerraam, het smeltende sneeuwslapje onder mijn voeten glibbert lekker mee. Mijn violen hangen er zielig bij, maar ik weet: straks schijnt de zon, en bloeien ze weer uitbundig – net zoals mijn haar dat langzaam terugkomt na de chemo. Jippie! Wendy heeft er een kleurtje in gezet, kort geknipt en donkerblond. Mijn oude ik kruipt stukje bij beetje weer tevoorschijn.

’s Avonds met een kopje koffie op de bank, zegt Wendy: “Mam, er komt All You Need Is Love op!” Tranen prikken achter mijn ogen. Een jonge vrouw vertelt hoe trots ze is op haar moeder, die niet lang meer te leven heeft. Iedereen kan zien dat kanker er een rol in speelt. Ook ik voel soms die angst, bang voor wat de toekomst brengt, bang dat ik iemand ga missen.

Maar tegelijk voel ik het: God zorgt. Voor mij, altijd. Regen, sneeuw, een klein bosje violen, mijn haar dat weer groeit… het zijn kleine wonderen die mijn hart vullen met warmte, hoop en vertrouwen. En ja, ik mag blijven lachen, ook al valt er soms een traan.

Vandaag geniet ik van de kleine dingen. Een warm kopje thee, het getik van de regen, een vrolijke glimlach van Wendy. Het leven geeft me die kleine lichtpuntjes, en ik kan er over dankbaar zijn

Uit mijn dagboekje:
                                  
 Langzaam houdt de regen op, en de zon begint weer te schijnen, ook in mijn hart.