♡ Kleine wonderen in gewone dagen

De regen klettert tegen mijn achterkamerraam, het smeltende sneeuwslapje onder mijn voeten glibbert lekker mee. Mijn violen hangen er zielig bij, maar ik weet: straks schijnt de zon, en bloeien ze weer uitbundig – net zoals mijn haar dat langzaam terugkomt na de chemo. Jippie! Wendy heeft er een kleurtje in gezet, kort geknipt en donkerblond. Mijn oude ik kruipt stukje bij beetje weer tevoorschijn.

’s Avonds met een kopje koffie op de bank, zegt Wendy: “Mam, er komt All You Need Is Love op!” Tranen prikken achter mijn ogen. Een jonge vrouw vertelt hoe trots ze is op haar moeder, die niet lang meer te leven heeft. Iedereen kan zien dat kanker er een rol in speelt. Ook ik voel soms die angst, bang voor wat de toekomst brengt, bang dat ik iemand ga missen.

Maar tegelijk voel ik het: God zorgt. Voor mij, altijd. Regen, sneeuw, een klein bosje violen, mijn haar dat weer groeit… het zijn kleine wonderen die mijn hart vullen met warmte, hoop en vertrouwen. En ja, ik mag blijven lachen, ook al valt er soms een traan.

Vandaag geniet ik van de kleine dingen. Een warm kopje thee, het getik van de regen, een vrolijke glimlach van Wendy. Het leven geeft me die kleine lichtpuntjes, en ik kan er over dankbaar zijn

Uit mijn dagboekje:
                                  
 Langzaam houdt de regen op, en de zon begint weer te schijnen, ook in mijn hart.
    

♡ Even behoorlijk bezorgd

Vanaf de kerstdagen heb ik pijn in mijn linkerborst en ribben. Ik heb het geregeld laten controleren, maar telkens werd ik naar huis gestuurd: overbelasting van mijn grote borstspier door fysiotherapie, misschien wat spanning erbij?

 Spanning… ik? Onmogelijk…😊

De pijn bleef aanhouden. Vorige week dinsdag, bij de Aldi, kreeg ik bij het tillen van mijn boodschappenkistje zulke pijnscheuten dat ik met dichtgeknepen ogen in de auto zat te wachten tot het wegtrok. Ik dacht: dit trek ik niet langer, en ben direct naar de huisarts gegaan.

Ook hij vermoedde spierpijn en naweeën van de bestralingen. Maar mijn ribben maakten me bezorgd. “Als het over twee weken niet over is, moet je terugkomen,” zei hij. Ik vroeg hem of kanker zo snel terug kon komen na de behandeling. Hij keek me aan: “Ja, dat kan, maar ik ga niet van het ergste uit. Het zal wel spierpijn zijn. Laten we een foto maken, dan weten we het zeker.”

De volgende dag de foto, en toen begon het wachten. Dagen die oneindig leken. Donderdagavond belde mijn vriendin nog over een soortgelijk verhaal van haar collega, daar was de kanker heel snel terug, mijn hart klopte sneller.

En toen, plotseling, belt de huisarts: “Het is allemaal goed, helemaal geen uitzaaiingen, helemaal schoon.” Ik kon hem bijna door de telefoon heen zoenen. De pijn blijft, maar het lijkt overbelasting en de naweeën van de bestraling.

De volgende dag mocht ik zware paracetamol met codeïne ophalen, want de pijn is er nog steeds. Spanning? Ja, flink gehad de laatste dagen. Maar ik leer mijn lichaam opnieuw te vertrouwen. Stap voor stap.