♡ Er is hoop

Lieve medestrijder, 

Voor jou die misschien deze uitslag ook heeft gehoord. Ik schrijf dit als aanvulling op het vorige bericht. 

Ik leef nog steeds zoals je in mijn blog kunt lezen en ben inmiddels jaren verder en helemaal gezond. 

Soms verandert een moment je leven voorgoed. Een diagnose, een nieuwe werkelijkheid, een test van geloof en moed. Op 29 maart 2012 begon mijn strijd tegen borstkanker. Ik voelde angst, onzekerheid, en verdriet, maar ook een diepe vastberadenheid: ik zou vechten, elke dag opnieuw.

Dit verhaal deel ik om te laten zien dat zelfs in de donkerste momenten er hoop en kracht gevonden kan worden. Het gaat niet alleen om het gevecht tegen de ziekte, maar ook om het vertrouwen in God, de steun van geliefden en het vinden van innerlijke moed.

Psalm 46:2 zegt:

"God is voor ons een toevlucht en sterkte, een hulp in benauwdheden die zeer gewis is."

Moge mijn verhaal anderen bemoedigen om hun weg met vertrouwen en moed te vervolgen, ook als de weg zwaar lijkt.

♡ Miranda onverwacht dichtbij

Aan het einde van de morgen kom ik thuis. Wendy is met mij mee en vraagt of ik een kopje koffie wil.

“Ja, doe maar,” zeg ik.

Ik moet eerst bijkomen van deze ochtend en alle emoties die daarbij horen. Hoe nu verder… Ik ga even op de bank liggen.

Niet veel later gaat de bel. Mijn lieve vriendin Els staat voor de deur. Wat is ze welkom. Zo fijn om vriendinnen te hebben.

We zitten samen aan de koffie en delen ons hart, met soms een lach en soms een traan.

Even later zie ik ineens een witte auto de straat in komen rijden.

“Is dat Miranda?” zeg ik.

Maar dat kan toch niet, ze woont helemaal in Zeeland…

Maar niets is minder waar.

Ze tilt Tessa van bijna drie jaar oud uit de auto en loopt mijn pad op.

Ik ren haar tegemoet en barst in tranen uit. Wat heerlijk dat ze er zijn.

Dit voelt zo warm, precies wat ik nodig had. Even alles vergeten en genieten van mijn eerste kleinkind.

Deze dag kan niet meer stuk.

En misschien is er toch één voordeel dat ze zo ver weg wonen… ze blijven nu een tijdje.

Wat een zegen.

♡ Vechten tegen kanker

29 maart 2012 – nooit zal ik die datum vergeten.

Op die dag kreeg ik de uitslag:

Borstkanker.

Donderdagmorgen. 

Mijn dochter Wendy gaat mee.

We zitten stilletjes naast elkaar. Wat zullen we te horen krijgen?

Zal het meevallen, of zal het tegenvallen? En als het tegenvalt… ga ik dan dood?

“Nee, hou op, Carolien. Wacht eerst af.”

Mijn maag doet pijn, ik bijt zachtjes op mijn onderlip. Pff, wat duurt het lang.

We worden opgeroepen. Het voelt alsof ik naar een begrafenis ga, zo lopen wij de kamer in.

Als we plaatsnemen zegt de verpleegkundige:

“Ik ga je niet langer in spanning houden, maar helaas moet ik je vertellen dat je borstkanker hebt.”

We schrokken allebei, en het voelde alsof de grond onder mij weggleed.

Mijn dochter vraagt nog: “Is het kwaadaardig?”

De verpleegkundige antwoordt liefdevol: “Ja, kanker is altijd kwaadaardig.”

Wendy hoopte natuurlijk dat het een goedaardig gezwel was; het is allemaal zo onbekend.

Maar ik wist gelijk: dit is ernstig.

Toch blijf ik nuchter en vraag: “Wat nu?”

Ze komt gelijk met een plan.

De molen gaat draaien; ik stap in de trein van onderzoeken, operatie, bestraling en chemokuur.

Thuisgekomen plof ik neer op de bank. Is het echt waar?

Heb ik kanker?

Ik bel mijn geliefden op, en door hun emoties daalt het langzaam in mij.

Ik kan het bijna niet geloven, maar één ding weet ik zeker: ik ga vechten.

2 Timoteüs 1:7:

"Want God heeft ons niet een geest van vreesachtigheid gegeven, maar van kracht, liefde en bezonnenheid."

♡ Echogeleide biopsie

We mochten al vroeg komen, gelukkig maar, want dagen duren lang.

Mijn vriendin Els en ik stonden tegen de muur geleund in de hal van het ziekenhuis. Straks zal er wel een deur opengaan, en mag ik naar binnen.

Ik sta te trillen op mijn benen, mijn tong voelt aan als een droog lapje leer in mijn mond.

"Oh, laat het alstublieft niks zijn."

Dit zinnetje heb ik de afgelopen twee dagen zo vaak gebeden.

Heer, U kent mij.

De vriendelijke verpleegkundige laat mij binnen en onderzoekt mij. Volgens haar is het gewoon een cyste.

Voor alle zekerheid willen ze toch een echo van de borst maken.

Ze zijn niet helemaal gerustgesteld door de onrust en de grootte van de bobbel, en adviseren een echogeleide biopsie.

Ik mag erover nadenken en overleg met Els. Wat is het beste? De angst overvalt mij steeds meer. Ik kan niet kiezen; ik denk: “Als er iets zit, maken ze dat kapot met een naald?”

Dat is natuurlijk niet helemaal hoe het gaat. Dus kies ik ervoor om de punctie te ondergaan. Ja, wat moet je anders?

We gaan toch wat verslagen naar huis.

Morgen uitslag.

♡ Mammapoli

He, mammapoli?

"Wat is dat?" zei ik tegen de dokter. "Ik ken het helemaal niet."

Dat woord hoorde helemaal niet in mijn leven.

"Ja, ik maak een afspraak voor je op de mammapoli," zei de huisarts.

De dag ervoor, op zondag, had ik onder de douche een knobbel ontdekt in mijn linkerborst. Ik vertrouwde het niet en wilde gelijk maandag bij hem langs gaan. Na onderzoek zei de huisarts dat ook hij het niet vertrouwde en maakte meteen een afspraak op de mammapoli.

Hij zei nog: "Het kan ook gewoon een cyste zijn, dus ga nu niet gelijk zorgen maken."

Omdat ik mijn borsten elke maand controleer, merkte ik de verandering direct op. En ik weet dat mijn huisarts serieus is met dit soort dingen. Dus eerlijk gezegd kneep ik ‘m als een dief.

Woensdag kon ik komen voor de check. Voor vandaag en morgen ga ik nog gewoon aan het werk in Drachten. Ik probeer me nog geen zorgen te maken. Maar dat valt niet mee; er gaat van alles door je hoofd.

Psalm 23:4

"Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij."