♡ Lopend vuurtje na kanker

14 jaar, na borstkanker.

Buiten zit ik op het bankje onder mijn zonnescherm.

Het is prachtig weer, en ik geniet van de warmte op mijn gezicht.

Mijn kleinzoon Iwan heeft bij mij gelogeerd en is meegeweest naar de kerk vanmorgen.

Hij is aan het spelen binnen en ik kijk naar de prachtige violen, hyacinten en primula’s die in mijn tuin helemaal openstaan om de zonnestralen van 29 maart te pakken te krijgen.

Er gaat een heerlijke geur van hyacinten langs mijn neus.

Ik zat terug te denken aan 29 maart 2012, precies op deze dag kreeg ik het slechte nieuws: borstkanker, triple negatief, 3de graad, 3 cm groot.

Wow, ben zo dankbaar dat ik alles heb overleefd en super gezond ben.

De geur van de hyacinten doet me denken aan de geur van Jezus, dat ik die geur mag dragen omdat God zoveel moois heeft gedaan in mijn leven. 

Zoals in 2 Korintiërs 2:14-15 staat: “Wij zijn voor God een aangename geur van Christus…” 

Een lopend vuurtje wil ik zijn, niet opgebrand door het leven, maar vurig en vol kracht.

En eerlijk gezegd… soms ook een beetje een chaotische vuurtje, met regelmatig twijfelen over onzinnige dingen of struikelen over HSP prikelen, maar een lach tover ik tevoorschijn,

want ja, het leven is te mooi om altijd serieus te doen. 😄

♡ Niemand mag alleen zijn met kerst

Alleenstaand

Ook met kerst sta je alleen,

en stap je misschien uit je bed met je verkeerde been.

Maar deze keer ga ik niet pruilen,

en zeker niet zielig huilen.

Ik wil er zijn voor mijn medemens,

daar hoef ik niet ver voor te zoeken met een telelens.

Genoeg mensen zitten alleen met de kerstdagen

en voelen de eenzaamheid in vlagen.

Vandaag gaan we open in het Buurhoes,

en dat voelt een beetje als "toes"

Een kopje koffie met een snack

stilt niet alleen de lekkere trek,

maar geeft ook verbinding,

al is het maar heel even.

Want daar gaat het om in een mensenleven.

Vandaag leg ik een arm om iemand heen,

en klaag ik niet langer steen en been.

God zegt: "Denk om elkaar!"

Liefde is zo’n mooi gebaar.

Het voelt altijd goed,

en geeft de eenzamen moed.

Draag mee in plaats van klagen,

ik wens ieder gezegende feestdagen.

♡ Lichtjes in kleine handjes

Het is 11 november. De kleinkinderen mogen langs de deuren om een liedje te zingen.

“Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten…” 🎵

Mijn kleinzoons van 9 en 3 jaar oud bellen aan bij de eerstvolgende voordeur.

Met grote ogen kijken ze vol verwachting naar de dame die de deur opent.

Met volle borst zingen ze het 11 november-lied, wetend dat ze na het lied beloond worden en mogen grabbelen in een bak vol snoep.

De jongste van 3 snapt er nog niet veel van, maar zijn grote broer is zijn voorbeeld.

Als ze bij de deur weglopen, slaat de kleine, dappere kleinzoon zijn lampion een paar keer met een klap op de grond.

Dat ding overal mee naartoe slepen vindt hij maar niks.

Thuis wordt zijn rugzakje op de kop gehouden en ontdekt hij dat het toch niet zo’n raar 11 november-gedoe is.

Hij kan wekenlang snoepen en zijn gebit bedekken met suiker.

Gaatjes in de kiezen zijn voor latere zorg.

Nu eerst genieten. 🌟

♡ Stilgezet door genade

Tijdens een korte wandeling op de zondagmiddag voelde ik me niet lekker.

Ik kreeg druk op mijn borst, die uitstraalde naar mijn armen.

Dit is menens, dacht ik gelijk.

Het drukkende gevoel had ik al vaker opgemerkt, maar er geen aandacht aan besteed.

Na een telefoontje lag ik binnen een uur in de ambulance, onderweg naar het ziekenhuis.

De cardioloog gaat naast mijn bed op een stoel zitten.

Ze kijkt mij aan en zegt:

"Er zitten twee kransslagaders voor 98% dicht."

"Dat meen je niet," zei ik nog.

Ze knikte.

"Ja, daar moeten we op korte termijn iets aan doen.

We zullen je meteen op een wachtlijst zetten."

Wachtlijst? Hoezo?

Mijn hart kan het opgeven!

Die weken voelden als een eeuwigheid.

Mijn geduld werd getest.

Maar voor mij kwam het op tijd, want ik kreeg twee stents en een enorme boost aan energie.

Wat een genade.

God heeft mij wederom gespaard, en ik mag leven.

Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam,

de rots van mijn bestaan, al wat ik heb, is God,

nu en altijd.

Psalm 73:26

 

♡ Leven en zaaien

Deze maand ben ik jarig.

Wat een zegen dat ik nog steeds leef.

De borstkanker in 2012 heb ik overleefd, ondanks de meest agressieve vorm, de triple-negatieve borstkanker.

Daarom ben ik drie keer zoveel dankbaarder dat ik deze verjaardag mag vieren.

Ik mag nog door zaaien met het zaad van Gods liefde.

Zaaien… het is niet altijd makkelijk.

Soms voelt de aarde droog, of lijkt het zaadje verloren te gaan.

Maar ik weet: elk zaadje dat ik neerleg, raakt de grond die God kent.

Soms ontkiemt het zacht en onverwacht,

in het hart van een kleinkind.

Soms groeit het tussen onkruid,

op plaatsen waar ik het niet had verwacht.

En soms waait het weg, maar God bewaart het, op Zijn tijd.

Ik zaai met mijn handen en mijn hart,

met liefde, geduld en gebed.

God doet de rest.

En ik vertrouw erop dat elk zaadje, op Zijn manier en in Zijn seizoen, zal bloeien.

Galaten 6:9

Laten wij ons dan niet moe maken goed te doen,

want te zijner tijd zullen wij oogsten,

als wij het niet opgeven.

♡ Waar bloemen zingen

Tegen een balkon van 3 bij 6 meter zeg je eigenlijk geen balkon meer, maar een dakterras.

Och, wat ben ik toch gezegend met zo’n tuin dichtbij. 

Toen ik dit huis vijf jaar geleden aangeboden kreeg, was het dakterras nog helemaal leeg. 

Meteen begon het te borrelen in mijn hoofd en mijn groene vingers gingen jeuken. Inmiddels is het een klein paradijsje op aarde. 

Als ik ’s morgens, met halfdichte ogen, schoorvoetend naar het toilet loop, geeft het grote raam mij zicht op al het moois dat de schepping mij biedt.

De bloemen lijken te zingen: “goedemorgen”, en ik fluister zachtjes Uw naam: 

dank U, Jezus.

Ben ik dan al wakker?

Ja, zeker — de nieuwe dag lacht mij toe.

Spreuken 31:25

Kracht en waardigheid stralen van haar af;zij ziet elke nieuwe dag met vertrouwen tegemoet.

♡ Uniek gemaakt

In de winkel heeft elk artikel een barcode.

Koekjes, chocolade, chips — alles een nummer.

Alles wat God maakte, heeft geen barcode.

Appels, bananen, aardappelen, bonen — allemaal zonder nummer.

De fabriek doet er een zakje omheen met een barcode, maar God niet.

Hij had geen kleurstoffen nodig.

Kijk naar de kleuren om je heen — puur, stralend, vol leven.

Ook een houdbaarheidsdatum is niet nodig; elke dag geeft Hij genoeg.

En weet je wat nog mooier is? Jij hebt ook een barcode.

Niet een echte, zoals op een product,

maar diep in jou — in jouw unieke vingerafdruk.

Jouw vingers zijn jouw barcode.

God gaf ieder mens een vingerafdruk die niemand anders heeft.

Waar de wereld nummers plakt,

ziet God een mens:

uniek, kostbaar,

en met liefde gemaakt.