Vandaag is het drie weken geleden dat ik mijn laatste kuur heb gehad.
Ik hoef gelukkig niet meer naar het ziekenhuis. Geen nieuwe klap, maar rust.
Wat vallen mij deze laatste kuren tegen.
De vermoeidheid voelt als totale krachteloosheid.
Afgelopen woensdag moest ik naar de bedrijfsarts.
Onderweg brandden de tranen al in mijn ogen. Wat moet ik vertellen, hoe zal het gaan?
Een nieuwe arts… weer een onbekende.
In de wachtkamer neem ik een cappuccino. In mijn hand een zakdoek – mijn ogen blijven maar tranen.
Make-up kan de vermoeidheid niet meer verbergen.
Ik probeer een tijdschrift te lezen. Mijn blik valt op een kop: “Tatjana komt opnieuw in de Playboy…”
Tja.
“Mevrouw van Halsema, komt u maar binnen.”
Ik neem mijn cappuccino mee en laat Tatjana voor wat ze is.
Als de arts vraagt: “Hoe gaat het nu met u?” begin ik te vertellen.
“Ik rolde er best goed doorheen en dacht: ik ben er bijna… maar dit valt me zo tegen.
Ik voel me zo slecht en zie er slecht uit.”
Ze kijkt me aan en zegt: “Ik weet natuurlijk niet hoe u er normaal uitziet…”
Ik moet lachen.
“Normaal probeer ik er goed uit te zien,” zeg ik, “als een optimistische, krachtige vrouw, met glanzende ogen. Iemand die blij is… en gewoon oma is.”
Dan breek ik.
“Ik ben zo vreselijk moe.”
De arts kijkt me begripvol aan.
“Het is volkomen normaal,” zegt ze. “De laatste kuren zijn vaak het zwaarst. Je moet nu echt alleen maar voor jezelf zorgen. Dit hoort bij het proces. Het kost tijd. Nu begint ook de verwerking.”
Pfff… oké. Het is dus normaal.
Maar het voelt alsof ik met lege handen sta.
Donderdag lag er sneeuw. Prachtig… maar ik had geen puf om mijn pad te vegen.
Ik voelde me bijna schuldig tegenover de postbode.
Vrijdag was Jan Peter vrij en hij veegde de sneeuw voor me weg en deed wat klusjes.
Daar werd ik zo blij van.
Wendy ging met me mee boodschappen doen – alleen lukt het me niet.
En Floortje… die is als een batterij voor mij.
Kleinkinderen… ze blijven energie geven.
Gelukkig gaat het elke dag een klein beetje beter.
En over een half jaar… ben ik hopelijk weer de oude.
Ik vertrouw daarop.
 |
Hallo lieve tante,
BeantwoordenVerwijderenHet is een tijdje stil geweest vanaf onze kant, heb nog aantal keer geprobeerd een bericht te posten, maar vanaf de tablet was dit niet mogelijk (veld voor invoer naam niet beschikbaar). Nu maar even via een pc.
Wat een lekker gevoel om de kuren afgesloten te hebben! Wel jammer dat juist de laatsten nog veel energie vragen en "veel" bijwerkingen hebben.
Ik hoop dat deze bijwerkingen dan ook snel weer mogen vertrekken en dat je snel op mag knappen en weer kan genieten van de mooie (kleine) dingen om je heen.
Mooi om te lezen dat je wel energie en vreugde weet te halen uit je kinderen en klein kinderen. Een gezin om trots op te zijn!
Hoop dat je / jullie een mooie december maand tegemoet gaan met mooie feestdagen en als afsluiter een mooie jaarwisseling die dit "zware" jaar mag afsluiten.
We hopen met je mee dat je over een half jaar weer de "oude" mag zijn.
We denken aan je.
Liefs uit Bedum.
René en fam.
BeantwoordenVerwijderenVan de week aan je gedacht, voor je gebeden en zojuist je blog even gelezen.
Voor jou:
Ps. 1 :3
Zij zal zijn als een boom,
geplant aan stromend water.
Op tijd draagt zij vrucht,
haar bladeren verdorren niet.
Alles wat zij doet komt tot bloei.
( lichtelijk aangepast)
Vergeet niet dat de wintertijd die nu in de natuur aanbreekt geen tijd is van sterven maar van volmaakte planning: wachten, energie opslaan, uitbotten.. om daarna veelvuldig vrucht te kunnen dragen.
Liefs
Krijn
Lieve Carolien,
BeantwoordenVerwijderenEn dan zijn de kuren voorbij en wil je er weer vol tegenaan...
Achter je laten, je leven weer oppakken...ik snap dat wel ;)
Het is mooi om te lezen dat je geest heel andere dingen zegt dan je lichaam.
Dat geeft aan dat je er goed door heen gekomen bent!
Wat mogen we God daarvoor dankbaar zijn.
Vanuit Sneek bid ik je een goed herstel toe!!
We hebben hier een daglichtbak staan, zullen we die naar je toe brengen??
De dagen zijn nu zo donker en het energiepeil van half Nederland is naar beneden gezakt.
Die lamp helpt echt! Een kuurtje van 10 dagen kan je net even een duwtje in de goede richting geven, lieverd..;)
Check het wel ff met een arts, want ik heb geen verstand van of het in jouw geval kan.
Laat je me het even weten???
dikke knuf!
Gellius en Janine