♡ Kleurrijk door de kou

Een wandeling na de storm

Mijn laarzen in de bijkeuken staan stijf van de kou. Brr, toch maar even bij de verwarming zetten. Ik wil ze straks aantrekken om een frisse neus te halen.

Mijn nieuwe paarse jas trek ik met een glimlach aan. Hoe durf ik een PAARSE jas te kopen? Het lijkt wel alsof het me niet meer zoveel kan schelen wat anderen ervan vinden. Zó, dat heb ik toch maar geleerd door de moeilijke periode van het afgelopen jaar heen. Alles is zo betrekkelijk. Geen zwarte jas deze keer, maar een knalpaarse, prachtig, en extra bijzonder omdat hij in de aanbieding was. ;-)

Ik trek mijn kraag omhoog, sjaal om, handschoenen aan, en stap fier mijn tuinpad af. Er loopt niemand; het is immers veel te koud. Maar ik voel me fit en wil even de wind door mijn (nep)haar voelen. Onder mijn pruik verschijnen langzaamaan nieuwe, zachte haartjes. De kleur is wat vaag, maar dat is straks te verhelpen. Mijn nagels krijgen langzaam hun oude kleur terug, mijn ogen beginnen weer een beetje te stralen.

Even voel ik een geluksmoment, alsof het een knipoog is van mijn Hemelse Vader. Een ondeugende drang komt naar boven om in de plassen te springen, net zoals mijn dochters vroeger deden als we de hond uitlieten. Ik kan me beheersen en geniet volop; vandaag is mijn energiepeil hoog.

Als mijn rondje van een kwartier bijna voorbij is, krijg ik toch last van mijn rug en ben ik blij dat ik bijna thuis ben. Tijd voor koffie, heerlijk in mijn warme huisje.

De afgelopen weken, na mijn laatste kuur in november, had ik totaal geen energie en nauwelijks puf om een nieuw bericht te plaatsen. Een boodschap doen was al een hele belasting. Het plezier van met mijn dochter even gaan winkelen werd verstoord doordat ik overal moest zitten; mijn benen voelden als lood. Niet alleen mijn lichaam raakte op, ook mijn positief denken kwam in de knel.

Gelukkig gaat het de laatste dagen echt beter, en daarom zit ik nu achter mijn laptop. Tijd voor een nieuw bericht.

Slotwoord:

Ook al waren er dagen van moeheid,

Soms stormachtig, onzeker, vandaag voel ik me fier en levendig. Het leven stroomt weer, stap voor stap, kleur voor kleur, en ik ontdek dat zelfs in de kou de warmte van hoop en herstel altijd dichtbij is.

♡ Lege handen

Vandaag is het drie weken geleden dat ik mijn laatste kuur heb gehad.

Ik hoef gelukkig niet meer naar het ziekenhuis. Geen nieuwe klap, maar rust.

Wat vallen mij deze laatste kuren tegen.

De vermoeidheid voelt als totale krachteloosheid.

Afgelopen woensdag moest ik naar de bedrijfsarts.

Onderweg brandden de tranen al in mijn ogen. Wat moet ik vertellen, hoe zal het gaan?

Een nieuwe arts… weer een onbekende.

In de wachtkamer neem ik een cappuccino. In mijn hand een zakdoek – mijn ogen blijven maar tranen.

Make-up kan de vermoeidheid niet meer verbergen.

Ik probeer een tijdschrift te lezen. Mijn blik valt op een kop: “Tatjana komt opnieuw in de Playboy…”

Tja.

“Mevrouw van Halsema, komt u maar binnen.”

Ik neem mijn cappuccino mee en laat Tatjana voor wat ze is.

Als de arts vraagt: “Hoe gaat het nu met u?” begin ik te vertellen.

“Ik rolde er best goed doorheen en dacht: ik ben er bijna… maar dit valt me zo tegen.

Ik voel me zo slecht en zie er slecht uit.”

Ze kijkt me aan en zegt: “Ik weet natuurlijk niet hoe u er normaal uitziet…”

Ik moet lachen.

“Normaal probeer ik er goed uit te zien,” zeg ik, “als een optimistische, krachtige vrouw, met glanzende ogen. Iemand die blij is… en gewoon oma is.”

Dan breek ik.

“Ik ben zo vreselijk moe.”

De arts kijkt me begripvol aan.

“Het is volkomen normaal,” zegt ze. “De laatste kuren zijn vaak het zwaarst. Je moet nu echt alleen maar voor jezelf zorgen. Dit hoort bij het proces. Het kost tijd. Nu begint ook de verwerking.”

Pfff… oké. Het is dus normaal.

Maar het voelt alsof ik met lege handen sta.

Donderdag lag er sneeuw. Prachtig… maar ik had geen puf om mijn pad te vegen.

Ik voelde me bijna schuldig tegenover de postbode.

Vrijdag was Jan Peter vrij en hij veegde de sneeuw voor me weg en deed wat klusjes.

Daar werd ik zo blij van.

Wendy ging met me mee boodschappen doen – alleen lukt het me niet.

En Floortje… die is als een batterij voor mij.

Kleinkinderen… ze blijven energie geven.

Gelukkig gaat het elke dag een klein beetje beter.

En over een half jaar… ben ik hopelijk weer de oude.

Ik vertrouw daarop.