Chips eten is een favoriete bezigheid van mij. Het is natuurlijk verschrikkelijk ongezond en op bed kom je jezelf wel weer tegen.
Je ligt wakker van de hoeveelheid zout die het lichaam moet verwerken, de kussen moet omhoog want je slokdarm staat in brand.
Maar 1 keer in de week heb ik dat er voor over.
Zo ook vanavond, ik had niks in huis maar wist dat Irene,
(de dochter van mijn overleden zus) alleen thuis was, en aangezien ik weet dat zij ook geen chips kan weerstaan, overval ik haar met een bezoekje.
Ik heb twee prachtige lieve dochters, maar daarnaast scoort Irene als nicht ongelofelijk hoog.
Haar moeder vervangen wil en kan ik niet, maar de lieve knuffels die we aan elkaar geven, het bakje eten wat ik van haar mee krijg, het vullen van bloembakken wat ik graag doe voor haar, of de aai over haar bol als de migraine weer toeslaat, dit alles voelt als een bonus voor ons beiden.
En dan natuurlijk niet te vergeten de 2 schattige achternichtjes die mij tantie noemen, waar ik altijd mee mag knuffelen.
En vanavond was het een klein feestje, geen kids, geen hoofdpijn maar gewoon lekker bijkletsen met tussen ons in...
natuurlijk een zak chips.
