Wij, een vriendin en ik zouden het knuppelpad gaan lopen.
We hadden geen idee hoe dat eruit zou zien. Daar aangekomen begonnen onze knieën een beetje te kriebelen. Kom op zeiden we tegen elkaar dit kunnen we. Een 750 meter lange smalle steiger lag voor ons.
Zij liep voorop en ik achter haar aan. Steeds langzamer gingen we lopen, en het werd steeds stiller.
Gelukkig konden we even zitten in het midden van de tocht en tijd voor een foto.
Met klamme handen volgen we het smalle pad.
Het eind is in zicht en ik maak een sprongetje.
Dat hebben we gehaald.
Gewoon vooruit kijken, voor een evenwicht leven.
