Mijn kleinzoon Jesse heeft een tafeltenniswedstrijd. Meestal gaat zijn vader met hem mee, maar de kleine Iwan heeft daar geen geduld voor en heeft dus oppas nodig. Met alle liefde pas ik af en toe op de kinderen.
Met z’n tweetjes stappen ze in de auto om naar de wedstrijd te gaan. Ik heb Iwan op mijn arm en zwaai ze uit. Als ze de bocht om zijn, draai ik me om en wil naar binnen lopen. Dan valt mijn oog opeens op het nieuwe naambordje naast de voordeur.
De namen van mijn kleinkinderen en hun vader staan er keurig op, met daaronder een getekend hartslag. Mijn hart staat even stil. Zo mooi, maar zo pijnlijk.
Iwan moet zijn slaapje doen en ik leg hem snel op bed. Beneden gekomen breek ik en barst ik in tranen uit. Bittere tranen. Wat mis ik de naam van mijn dochter op dat bordje… zij hoort er zo bij in mijn ogen.
Maar het wordt tegelijkertijd duidelijk: zij horen er niet meer bij elkaar.
Toch is het prachtig dat zo’n hartslag op het naambordje staat. Heer, U bent erbij.
