In eerdere berichten kon ik het woord scheiding nog niet uitspreken. Het was te pijnlijk. Maar nu is het werkelijkheid: mijn jongste dochter gaat scheiden.
Mijn bureautje staat onder een raam dat uitkijkt op mijn dakterras, vol planten die stil en krachtig groeien. Ik tuur naar ze en voel hoe kwetsbaar ik ben.
Het heeft me veel tranen gekost. Niet dat ik ze vaak liet zien – het is immers hun leven. Maar het blad van mijn bureautje ving ze op, druppel voor druppel.
Dag na dag zat ik daar: lezen, bidden, huilen, schrijven, tekenen… en langzaam leren loslaten. Het werd een plek waar wanhoop in hoop verandert, verdriet in sprankjes blijdschap.
Troost bleek de grootste ervaring van deze maanden. Alle tranen worden door Hem opgevangen, bewaard in een kruik vol liefde.
Het voetstappen-gedicht heb ik persoonlijk ervaren:
daar waar maar één paar voetstappen in het zand staan – juist op mijn diepste momenten – droeg God mij.
